Uzasadnienie
A. B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] r. i określającą skarżącemu opłatę paliwową za miesiąc lipiec 2006 r. Podstawę faktyczną tej decyzji stanowi decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. określająca skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do sierpnia 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 p.p.s.a.).
Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romanowska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 189 - 190).
W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie sprawy określenia stronie skarżącej opłaty paliwowej, uzależnione jest od uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia skargi w sprawie oznaczonej sygn. akt III SA/Łd 210/12 w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do sierpnia 2006 r.
W obu sprawach podstawę ustaleń faktycznych stanowią tożsame, a zarazem sporne między stronami, okoliczności nabycia przez skarżącego paliwa i uznania go za podatnika podatku akcyzowego od tego paliwa. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej obciąża zaś podmiot zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego. Konsekwencją obciążenia strony skarżącej obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego od spornej w sprawie ilości paliwa silnikowego jest zatem dopuszczalność określenia opłaty paliwowej od ilości paliwa, od którego podatnik obowiązany jest zapłacić podatek akcyzowy. Stosownie bowiem do art. 37 k) ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37 j) ust. 1, są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37 h); w myśl art. 37 l) tejże ustawy zaś podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37 h), od jakich podmioty, o których mowa w art. 37 j) ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
P.Z-C.