Wyrok NSA oz. w Łodzi z 4 lutego 1997 r., I SA/Łd 67/96

Teza

1. Podatnicy nie mający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu podlegają obowiązkowi podatkowemu w zakresie opodatkowania osiąganych w Polsce przychodów określonych w art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ według stawki podatkowej 20 procent przychodu, chyba że umowa międzynarodowa w zakresie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu stanowi inaczej.
2. Przepisy umowy międzynarodowej zawartej w dniu 21 czerwca 1985 r między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodu i zapobiegania uchylania się od opodatkowania /Dz.U. 1989 nr 62 poz. 374/ nie mogą być rozumiane w ten sposób, że podatnikom przysługuje prawo do własnego wyboru jurysdykcji podatkowej jednego z umawiających się państw.

Uzasadnienie

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut skargi, powołujący się na zapłacenie przez samego podatnika, tj. firmę włoską podatku dochodowego we Włoszech od dochodu uzyskanego w Polsce, przekazanego przez skarżącą spółkę. Niezależnie od oceny wartości dowodowej przedstawionych przez spółkę w powyższym zakresie dokumentów należy uznać, że dokonana przez skarżącą wykładnia przepisów, zwłaszcza art. 12 umowy międzynarodowej zawartej w dniu 21 czerwca 1985 r. między rządem Państwa Polskiego a rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodu i zapobiegania uchylania się od opodatkowania /Dz.U. 1989 nr 62 poz. 374/ nie znajduje uzasadnienia i nie może zostać uznana za prawidłową.

Należy podzielić stanowisko Izby Skarbowej, iż z przepisów powyższej umowy nie wynika prawo podatnika do własnego wyboru jurysdykcji podatkowej jednego z umawiających się Państw.

W przypadku bowiem, gdy przepisy podatkowe umawiającego się Państwa przewidują obowiązek zapłaty podatku z tytułu osiągania określonych dochodów na obszarze danego Państwa, to wówczas niezależnie od woli podatnika osiągającego taki dochód podlega on opodatkowaniu w tym Państwie z ograniczeniami wynikającymi z zawartej umowy międzynarodowej.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy jeżeli nie mają na terenie naszego kraju siedziby lub zarządu podlegają obowiązkowi podatkowemu w zakresie opodatkowania osiąganych w naszym kraju przychodów, określonych w art. 21 tej ustawy według stawki podatkowej 20 procent przychodu, chyba, że umowa międzynarodowa w zakresie zapobieżenia podwójnego opodatkowania stanowi inaczej. Powołana wyżej umowa polsko-włoska w art. 12 ust. 2 ograniczyła jedynie wysokość pobieranego w tego rodzaju przypadkach podatku od 10 procent przychodu, które to ograniczenie zostało uwzględnione przez organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach.

Stąd też niewykonanie przez skarżącą spółkę obowiązków płatnika, przewidzianych w art. 26 ust. 1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym spowodowało wydanie zaskarżonych decyzji o odpowiedzialności spółki za niepobrany i niewpłacany do urzędu skarbowego podatek od wypłacanych firmie włoskiej kwot, co znajduje uzasadnienie w uregulowaniu zawartym w art. 15 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.