Uzasadnienie
S.P. złożył na odrębnych urzędowych formularzach PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego, w sprawie ze skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych.
We wniosku tym skarżący oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Od 1 czerwca 2010 roku jest osobą bezrobotną i jego jedynym źródłem utrzymania jest zasiłek chorobowy z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 1.104,51 zł brutto. Jego majątek stanowią jedynie zasoby pieniężne w postaci papierów wartościowych na kwotę 150,80 zł.
Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2010 roku wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, w tym: nadesłania wyciągów z posiadanych rachunków i lokat bankowych, z okresu ostatnich 3 miesięcy, dokumentowania faktu posiadania statusu osoby bezrobotnej poprzez przedstawienie decyzji właściwego urzędu pracy, wskazania dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, pod adresem której skarżący zamieszkuje, określenia kwoty środków przeznaczanych na leczenie i zakup lekarstw oraz utrzymanie wraz z nadesłaniem dokumentów potwierdzających wydatki z tego tytułu, a także przesłania odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego za 2009 rok - w terminie 10 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w drodze pisma procesowego z dnia 8 lipca 2010 r. nadesłał wymagane dokumenty i informacje objęte zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2010 r.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych dokumentów źródłowych wraz z pismem z dnia 1 lipca 2010 roku wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i obecnie zamieszkuje w Ł. w lokalu przy ul. A, należącym do Z.P. Z tytułu zamieszkiwania w tym lokalu oraz utrzymania ponosi wydatki w kwocie ok. 800-1.000 zł (w tym: m.in. wydatki na energię elektryczną – 55 zł, gaz – 35 zł, Internet – 54 zł, telefon – 60 zł).
Skarżący z uwagi na zwolnienie lekarskie utrzymuje się z zasiłku chorobowego z ZUS w kwocie 1.104,51 zł brutto. Ponosi wydatki na leczenie i zakup lekarstw w wysokości ok. 100-120 zł miesięcznie. Majątek skarżącego stanowią jedynie zasoby pieniężne w postaci papierów wartościowych na kwotę 150,80 zł. Jego dotychczasowe zatrudnienie w Banku Handlowym w Warszawie ustało z dniem 31 maja 2010 r. Wynagrodzenie za pracę, które otrzymał w czerwcu 2010 r. w kwocie 574,24 zł, stanowiło w całości ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Natomiast w 2009 roku skarżący osiągnął dochód ze stosunku pracy w kwocie 21.342,57 zł.
Ponadto skarżący nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.
W tej sytuacji, biorąc pod uwagę w szczególności kwotę dochodu skarżącego i niezbędnych wydatków, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W ocenie Referendarza sądowego przedstawiona we wniosku sytuacja majątkowa skarżącego powoduje bowiem, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zainicjowanego wniesioną skargą.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
(MSi)