Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odrzucił skargę K. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok.
Postanowieniem z dnia 24 grudnia 2009 roku Referendarz sądowy, po rozpoznaniu kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, ponownie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu postanowienia Referendarz sądowy stwierdził, że fakt posiadania przez skarżącego i jego żonę stałego miesięcznego dochodu oraz znacznej wartości majątku w postaci udziałów skarżącego w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, a także dobra kondycja finansowa tejże Spółki, nie pozwalają na przyjęcie, iż skarżący wykazał dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W wyniku wniesienia sprzeciwu od powyższego postanowienia Referendarza sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 roku także odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu odmowy przyznania prawa pomocy Sąd, biorąc pod uwagę sytuację materialną skarżącego i jego możliwości płatnicze oraz fakt wyzbycia się przez niego majątku przynoszącego przychody wielokrotnie przekraczające łączną wysokość wpisu sądowego od wniesionych skarg, stwierdził, że skarżący nie wykazał dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2010 roku (sygn. akt II FZ 158/10) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. Sz. na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 4 lutego 2010 roku o odmowie przyznania prawa pomocy, podzielając przy tym argumentację Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego z ponoszenia kosztów sądowych.
W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2010 roku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej wniesionej w dniu 8 stycznia 2010 roku od wskazanego na wstępie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 16 grudnia 2009 roku, w kwocie 4.422 zł. Zarządzenie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 lipca 2010 roku.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącego złożył kolejny, trzeci, wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując na nowe, w ocenie skarżącego, okoliczności sprawy.
Postanowieniem z dnia 29 lipca 2010 roku Referendarz sądowy po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy ponownie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu stwierdzono, że w złożonym ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie wykazał nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałby zmianę stanowiska o odmowie przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 20 września 2010 roku, wydanym w wyniku sprzeciwu od powyższego postanowienia Referendarza sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. po raz kolejny odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie to stało się prawomocne, na skutek oddalenia zażalenia skarżącego przez Naczelny Sąd Administracyjny w drodze postanowienia z dnia 15 grudnia 2010 roku (sygn. akt II FZ 641/10). W uzasadnieniu NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie wykazał zmiany okoliczności sprawy, a jedynie ten warunek daje możliwość zmiany orzeczenia na podstawie art. 165 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W dniu 24 grudnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny przekazał akta sprawy wraz z powyższym postanowieniem Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł..
Zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2010 roku sprawę skierowano na posiedzenie niejawne w przedmiocie braków formalnych skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Stosownie zaś do treści art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (...). Zgodnie zaś z § 3 tego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie skarżący trzykrotnie ubiegał się o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi jednak na brak wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych wszystkie postępowania incydentalne z wniosku o przyznanie prawa pomocy zakończyły się prawomocnym postanowieniem o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że na etapie składania skargi kasacyjnej skarżący legitymował się postanowieniem z dnia 24 grudnia 2009 roku o odmowie przyznania mu prawa pomocy, czemu dał wyraz uiszczając przy skardze kasacyjnej tytułem wpisu nieprawidłową kwotę 100 zł. Następnie postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 roku wydanym w wyniku sprzeciwu od powyższego postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. także odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Orzeczenie to stało się prawomocne na skutek postanowienia NSA z dnia 19 maja 2010 roku oddalającego zażalenie skarżącego na to postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł..
Z uwagi na moc wiążącą powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2010 roku, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 220 § 1 p.p.s.a., skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego poprzez uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Zarządzenie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 lipca 2010 roku. W terminie otwartym do uiszczenia tego wpisu skarżący ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy, podejmując przy tym próbę obalenia dotychczasowych podstaw odmowy przyznania prawa pomocy poprzez wykazanie, w jego ocenie, nowych okoliczności sprawy uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy. Okoliczności te jednak nie zachodziły w sprawie, o czym prawomocnie przesądził NSA w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2010 r. (II FZ 641/10), potwierdzając tym samym prawidłowość wcześniejszej oceny sytuacji majątkowej skarżącego w kontekście przesłanek prawa pomocy.
W tej sytuacji Sąd uznał, że na gruncie niniejszej sprawy aktualność zachowuje zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej z dnia 1 lipca 2010 roku, odstępując tym samym od ponownego wzywania skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu bezspornym w sprawie jest, że pełnomocnik skarżącego otrzymał zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w dniu 8 lipca 2010 roku, został także pouczony o skutkach nieuiszczenia wpisu w terminie wskazanym w tym zarządzeniu. Pełnomocnik posiadał przy tym wiedzę o niespełnieniu przez skarżącego przesłanek warunkujących zwolnienie go od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, wynikającą z mocy wiążącej postanowienia NSA z dnia 19 maja 2010 roku, sygn. akt II FZ 158/10.
Z tych względów uznać zatem należało, że skarżący, będąc zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, w wyznaczonym terminie obowiązku tego nie dopełnił. Kolejne zaś wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy przy braku wystąpienia nowych okoliczności sprawy zmierzały w istocie jedynie do przedłużenia postępowania w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, że skarżący w analizowanych, niezmiennych, okolicznościach sprawy wyczerpał już prawomocnie oba tryby obalania podstaw odmowy przyznania prawa pomocy, tj. tryb podstawowy uregulowany w art. 259-261 p.p.s.a oraz tryb weryfikacji postanowień z art. 165 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Sz.Ch.