Uzasadnienie
J. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 r. i 2002 r., jednocześnie w treści skargi J. B. wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
W przedmiotowym wniosku o wstrzymanie skarżący podniósł, że z uwagi na fakt braku określenia wysokości zobowiązania podatkowego VAT za poszczególne miesiące roku 2001 i 2002 oraz ze względu na treść art. 118 §1 Ordynacji podatkowej, jego wniosek jest zasadny, gdyż w jego ocenie nie można było wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W skardze skierowanej do Sądu skarżący nie wykazał okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu za uprawdopodobnienie istnienia przesłanek opisanych w art. 61 § 3 nie można uznać w szczególności przekonania skarżącego o niezasadności orzeczenia przez organy podatkowe o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu Spółki Przemysłowo Handlowej "A" Sp. z o.o. z siedzibą w D. za zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 i 2002 r. Należy przy tym podkreślić, że każda sprawa sądowoadministracyjna rozpatrywana jest indywidualnie, natomiast przeświadczenie skarżącego o niezgodności zaskarżonego aktu z prawem jest co najwyżej motywem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, którego racjonalność znajdzie uzasadnienie w orzeczeniu kończącym postępowanie przed sądem administracyjnym.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.