Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 3 marca 2016 r. uchylił interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z [...] r., wydaną na wniosek Gminy G. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jednocześnie w uzasadnieniu sąd wskazał, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia: "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.)", a ponadto – na dwóch ostatnich stronach – odwołał się do: "zaskarżonej decyzji", "wniosku o stwierdzenie nadpłaty" oraz "rozliczeń podatkowych gminy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, komentarz do art. 156 p.p.s.a.). W orzecznictwie zauważa się słusznie, że sprostować można także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (postanowienie SN z 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155).
W niniejszej sprawie ostatnie dwie strony uzasadnienia zawierają odwołanie do "zaskarżonej decyzji", "wniosku o stwierdzenie nadpłaty", "rozliczeń podatkowych gminy", a także do podstawy prawnej właściwej dla uchylenia przez sąd decyzji podatkowej, wydanej z naruszeniem prawa materialnego. Tymczasem z akt sprawy, z treści wyroku oraz z pozostałych jedenastu stron uzasadnienia jasno wynika, że przedmiotem rozstrzygnięcia sądu nie była decyzja, lecz interpretacja przepisów prawa podatkowego. W tym kontekście zawarte w uzasadnieniu wyroku zapisy, bezspornie nieprzystające do przedmiotu rozstrzygnięcia, stanowią oczywistą omyłkę sądu, którą należy wyeliminować z treści tego uzasadnienia.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie wymienionego wyżej art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
P.C.