Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 września 2009 r. M.S. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 4 sierpnia 2008 roku w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za miesiące: maj, czerwiec, sierpień, wrzesień 2006 r. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 października 2009 r.
Pismem z dnia 6 listopada 2009 r. skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Oświadczył przy tym, że z powodu braku środków i trudnej sytuacji materialnej nie jest w stanie uiścić opłaty z tytułu wskazanego wpisu. Nie posiada także majątku. Przyczyną jego utraty były traumatyczne zdarzenia losowe, w tym także zdarzenia związane z upadłością firm oraz upadkiem całej branży. Obecnie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Korzysta z pomocy osób trzecich i członków rodziny. Do pisma skarżący załączył wypełniony formularz urzędowy (PPF) wraz z decyzją o uznaniu go za osobę bezrobotną.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi określonego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 września 2009 r., przywrócił skarżącemu termin do uiszczenia wpisu od skargi.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz pisma z dnia 6 listopada 2009 roku wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego majątku. Nie osiąga także żadnego dochodu, jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Posiada zobowiązania wobec wierzycieli na kwotę 100 000 zł. Spoczywa na nim obowiązek alimentacyjny w kwocie 600 zł. Niemniej sprawa wysokości tychże alimentów stanowi aktualnie przedmiot postępowania sądowego. Z uwagi na swoją sytuację materialną skarżący korzysta z pomocy osób bliskich.
W tej sytuacji, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżący wykazał bowiem, że nie jest stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 zw. z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
(MSi)