Uzasadnienie
M. K., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokat E. C.O., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008, w wysokości 37.759 zł.
W odpowiedzi na doręczony pełnomocnikowi odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w przedmiocie obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1.133 zł, skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synem i partnerem. Oświadczyła, że mieszka razem z synem w mieszkaniu wynajmowanym przez partnera. Oświadczyła, że nie jest właścicielką żadnych nieruchomości. Wyjaśniła, że mieszkanie w Z. przy ul. A. 33/33 (które jest wskazane w odpowiedzi na skargę jako adres zamieszkania skarżącej) jest własnością Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Nieruchomościami i jego głównym najemcą jest ojciec skarżącej. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada również oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów wartościowych. Źródłem utrzymania skarżącej jest renta rodzinna w wysokości 1.574 zł. Ponadto skarżąca uzyskuje dochody z tytułu okazjonalnego wykonywania usług sprzątania, w wysokości 400 zł. Partner skarżącej prowadzi działalność gospodarczą, z której dochód wynosi około 1.500 zł miesięcznie.
Ponadto skarżąca wyjaśniła, że wobec nagłej śmierci poprzedniego partnera (w 2013 r.) z którym wspólnie prowadziła działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych, prowadziła ww. działalność samodzielnie. Wnioskodawczyni podniosła, że organy podatkowe uznały, że wydatki na zakup paliwa do samochodów nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów przedsiębiorstwa skarżącej i "wyrzuciły" podatek od towarów i usług związany z nabyciem paliwa. Skarżąca oświadczyła, że nie jest w stanie spłacić zaległości, które wynikają z decyzji organów podatkowych.
Wnioskodawczyni oświadczyła, że spłaca kredyt zaciągnięty w 2013 r., którego rata miesięczna wynosi 701,54 zł. Koszty utrzymania mieszkania komunalnego ponoszą rodzice skarżącej.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Stosownie do treści art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Podkreślenia wymaga przy tym, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W ocenie referendarza treść wniosku oraz załączonych dokumentów wskazuje, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a przede wszystkim uiścić wpisu od skargi, w wysokości 1.133 zł, co stanowi warunek rozpoznania skargi przez sąd.
Skarżąca wraz z synem mieszka w lokalu wynajmowanym przez jej partnera. Utrzymuje się z wynagrodzenia za usługi sprzątania w wysokości około 400 zł miesięcznie oraz renty rodzinnej w wysokości 1.574,31 zł. Spłaca kredyt w wysokości 701,54 zł. Z nadesłanej (niekompletnej) kopii zeznania o wysokości osiągniętego w roku 2016 dochodu wynika, że skarżąca osiągnęła dochód w wysokości 22.855 zł. Z wyciągu z rachunku bankowego obejmującego okres dwóch miesięcy, od 1 sierpnia do 26 września 2017 r. wynika, że skarżąca posiada środki finansowe w wysokości 1.392 zł, tj. nieznacznie przekraczającej kwotę wpisu od skargi. Referendarz przyjął, że odmowa przyznania prawa pomocy mogłaby doprowadzić do pozbawienia strony środków koniecznych do utrzymania.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AKE.