Uzasadnienie
W dniu 19 grudnia 2013 r. A. B. wniósł skargę na indywidualną interpretację podatkową wydaną w dniu [...] r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów.
W odpowiedzi na powyższą skargę organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie, wskazując że skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwał organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest indywidualna interpretacja podatkowa wydana na podstawie przepisów art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Wymieniona ustawa nie przewiduje żadnego środka zaskarżenia (np. odwołania) od interpretacji podatkowej.
W takim przypadku zastosowanie znajdzie art. 52 § 3 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
W zaskarżonej interpretacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zamieścił pouczenie zgodnie z którym wniesienie skargi do sądu administracyjnego musi być poprzedzone wezwaniem organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni.
Z przedstawionych sądowi akt sprawy wynika, że skarżący nie wezwał organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, co oznacza, że skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu, stosownie art. 58 § 1 pkt pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a.
AK.