Uzasadnienie
We wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego D. B. wniosła m.in. o rozłożenie opłaty restrukturyzacyjnej na [...] równych rat płatnych do dnia [...] każdego miesiąca.
Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy w W. rozłożył zapłatę opłaty restrukturyzacyjnej w kwocie [...](określonej decyzją z dnia [...] o warunkach restrukturyzacji), na [...] rat płatnych do [...] dnia miesiąca, poczynając od dnia [...]- pierwsza rata w wysokości [...], a pozostałe [...]- po [...] Urząd ustalił także opłatę prolongacyjną.
W odwołaniu D. B. podniosła, że opłata restrukturyzacyjna powinna wynosić 1% kwoty zadłużenia należności głównej, tj. [...] i powinna zostać rozłożona na [...] rat. Ponadto nie powinna być wymierzona opłata prolongacyjna.
Decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł.- powołując się na art. 233 § 1 pkt 1, art. 48 § 1 pkt 1 i art. 57 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 20 ust. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (DzU nr 155, poz. 1287) - utrzymała w mocy wymienioną decyzję Urzędu Skarbowego z [...]. W uzasadnieniu podano, że wysokość opłaty restrukturyzacyjnej została ustalona w odrębnej decyzji - z dnia [...], która została utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej z [...]. Natomiast przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie rozłożenie ustalonej opłaty restrukturyzacyjnej na raty. Uprawnienie organu restrukturyzacyjnego do rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnego wynika z art. 20 ust. 1 powołanej ustawy o restrukturyzacji. Organ I instancji wydał w tym zakresie decyzję pozytywną dla strony, w całości uwzględniającą złożony przez stronę wniosek.
Odwołanie, w którym strona wnosi obecnie o rozłożenie płatności opłaty na [...] rat, nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 20 ust. 2 omawianej ustawy stanowi, że wpłata ostatniej raty opłaty restrukturyzacyjnej może nastąpić nie później niż w terminie 11 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o restrukturyzacji. Stanowi więc ograniczenie dla organu do przesunięcia ostatecznego terminu zapłaty. Decyzję z [...] o warunkach restrukturyzacji D. B. otrzymała [...], zatem spłata ostatniej raty winna nastąpić nie później niż [...]. Decyzja organu I instancji określa termin zapłaty ostatniej raty - [...]- na [...]. Bezpodstawne są także twierdzenia strony dotyczące opłaty prolongacyjnej. Art. 20 ust. 3 omawianej ustawy jednoznacznie stanowi, że w przypadku rozłożenia opłaty restrukturyzacyjnej na raty organ restrukturyzacyjny ustala opłatę prolongacyjną.
W skardze do sądu administracyjnego D. B. podniosła, że przepisy, na które powołuje się Izba Skarbowa nie mają zastosowania, gdyż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. jasno precyzuje, na ile rat można ubiegać się, wnosząc o rozłożenie na raty opłaty restrukturyzacyjnej. Ponadto skarżąca twierdzi, że w ustawie tej nie ma mowy o opłacie prolongacyjnej.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Z jednoznacznych i nie budzących żadnych wątpliwości sformułowań przepisów art. 20 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (DzU nr 155, poz. 1287 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, wyraźnie wynika, że:
- - po pierwsze, organ restrukturyzacyjny w określonych przypadkach może rozłożyć na raty opłatę restrukturyzacyjną, co oznacza, że decyzja w tym przedmiocie jest oparta na uznaniu administracyjnym,
- - po drugie, wpłata ostatniej raty następuje nie później niż w terminie 11 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji,
- - po trzecie, w decyzji o rozłożeniu na raty opłaty restrukturyzacyjnej ustala się opłatę prolongacyjną.
W rozpatrywanej sprawie - co jest niesporne i nie budzi wątpliwości - decyzja o warunkach restrukturyzacji została doręczona skarżącej w dniu [...], a zatem, stosownie do wskazanego przepisu art. 20 ust. 2 powołanej ustawy o restrukturyzacji, organ restrukturyzacyjny mógł rozłożyć płatność opłaty restrukturyzacyjnej tylko na tyle rat, aby ostatnia nie przypadała później niż [...]. I tak właśnie postąpił organ restrukturyzacyjny, który - uwzględniając w pełni wniosek skarżącej - rozłożył płatność opłaty restrukturyzacyjnej w ten sposób, że pierwsza rata przypadała na [...], a ostania - [...] - na [...].
Należy przy tym zauważyć, że skarżąca wyraźnie domagała się rozłożenia płatności na [...] miesięcznych płatnych do [...] dnia każdego miesiąca, zaś z powołanego przepisu art. 20 ust. 2 wcale nie wynikał obowiązek rozłożenia opłaty restrukturyzacyjnej na określoną ilość rat, lecz jedynie maksymalny termin, do którego organ restrukturyzacyjny - w ramach uznania administracyjnego - mógł rozłożyć na raty płatność opłaty restrukturyzacyjnej. W rozpatrywanej sprawie, granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone, skoro organ restrukturyzacyjny w pełni uwzględnił wniosek skarżącej, rozkładając płatność opłaty restrukturyzacyjnej na [...], a termin płatności ostatniej raty ([...]) ustalił prawie w maksymalnym dopuszczalnym - stosownie do art. 20 ust. 2 powołanej ustawy - terminie, przypadającym [...].
Całkowicie bezzasadne są również twierdzenia skargi odnoszące się do opłaty prolongacyjnej. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, przepis art. 20 ust. 3 omawianej ustawy o restrukturyzacji stanowi, że w decyzji o rozłożeniu na raty opłaty restrukturyzacyjnej ustala się opłatę prolongacyjną.
Należy jedynie zauważyć, że Izba Skarbowa niepotrzebnie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołała także przepisy art. 48 § 1 pkt 1 (stanowiącego m.in. o rozkładaniu na raty zapłaty podatku) i art. 57 § 1 Ordynacji podatkowej (stanowiącego o ustalaniu opłaty prolongacyjnej w decyzji o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej). Wobec tego, że kwestia rozkładania na raty zapłaty opłaty restrukturyzacyjnej i ustalania opłaty prolongacyjnej w decyzji o rozłożeniu na raty została uregulowana w omawianej ustawie o restrukturyzacji, to w tym zakresie - stosownie do art. 9 pkt 1 tej ustawy - nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Stosuje się natomiast odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące stawki opłaty prolongacyjnej i terminów płatności (art. 57 § 2 - 4 Ordynacji podatkowej), ponieważ te kwestie nie zostały uregulowane w omawianej ustawie o restrukturyzacji.
Jednakże, w sytuacji, gdy w rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo zastosowały i powołały przepisy art. 20 ust. 1 - 3 ustawy o restrukturyzacji, zbędne powołanie przez Izbę Skarbową przepisów art. 48 § 1 pkt 1 i art. 57 § 1 Ordynacji podatkowej nie miało wpływu na wynik sprawy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzeczono o oddaleniu za skargi.