Uzasadnienie
I sa/Łd 736/11
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 czerwca 2011 r. skarżący – K. S. pismem z 7 czerwca 2011 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu, skarżący nadesłał formularz PPF z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 22 września 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 17 listopada 2011 r. odmówił skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Na postanowienie to pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. K. S. wniósł zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 19 marca 2012 r. (sygn. akt I FZ 10/12).
Zarządzeniem z dnia 26 marca 2012 r. Przewodniczący Wydziału ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odbiór wezwania skarżący pokwitował osobiście w dniu 17 kwietnia 2012 r. W wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony, natomiast w dniu 25 kwietnia 2012 r. do WSA w Łodzi wpłynął formularz PPF z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jednolity Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został już rozpatrzony przez sąd, a zatem rozstrzygnięcie powyższej kwestii wpadkowej uzyskało przymiot prawomocności, czego konsekwencją jest fakt uzyskania mocy wiążącej wobec sądu, który je wydał.
Z powyższego wynika zatem obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu i nie zmienia tego w żaden sposób obowiązek ponownego wezwania strony do uiszczenia wskazanej opłaty wraz ze wskazaniem skutków jej nieziszczenia oraz wymaganej kwoty wpisu.
Wobec powyższego złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie kosztów sądowych (nawet w terminie określonym w ponownym wezwaniu) nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia, a tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. W orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, iż inne rozumienie powyższego uregulowania mogłoby pozwolić stronom postępowania na nieograniczone w czasie przewlekanie postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 23 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 60/09, postanowienie NSA z 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10).
Reasumując, skoro skarżący w zakreślonym terminie nie uiścił należnego wpisu od skargi, a złożony przez niego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerwał skutecznie biegu terminu do uiszczenia tej opłaty, zachodzi podstawa do odrzucenia skargi.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
ds