Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. T. W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. wraz z wnioskiem o przywróceniem do jej wniesienia.
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uargumentowany został faktem nierozpoznania odwołania skarżącego z dnia 23 marca 2017 r. odnoszącego się do decyzji za 2013 r.
Pismem z dnia 4 sierpnia 2017 r. skarżący wyjaśnił, że w dniu 13 czerwca 2017 r. ustała przyczyna uniemożlwiająca wniesienie skargi w terminie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; w skrócie "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna z tym, że strona, która nie dochowała terminu, dysponuje ustawowym prawem do złożenia wniosku o jego przywrócenie. Warunkiem pozytywnego rozpoznania żądania w tym przedmiocie jest spełnienie łącznie zarówno przesłanek formalnych:
- - skierowanie wniosku do sądu, w którym czynność miała być dokonana,
- - zachowanie siedmiodniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia,
- - wskazanie okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy (uzasadnienie wniosku) i
- - jednoczesne dokonanie czynności, której termin upłynął, jak i przesłanki materialnej polegającej na uprawdopodobnieniu braku winy w niedochowaniu terminu (art. 87 § 1, § 2 i § 3 P.p.s.a.).
Decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. została doręczona skarżącemu w dniu 12 maja 2017 r.
Zgodnie z oświadczeniem skarżącego przyczyna uniemożlwiająca wniesienie skargi w terminie ustała w dniu 13 czerwca 2017 r.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę wraz w wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia w dniu z 20 czerwca 2017 r.
Tym samym dokonując wstępnej oceny wniosku, w aspekcie rygorów formalnych, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie uchybia wskazanym wyżej warunkom, co umożliwia przeprowadzenie jego merytorycznej oceny.
W opinii Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku winy w przekroczeniu terminu do wniesienia skargi.
Zaznaczyć należy, że restytucja uchybionego terminu może mieć miejsce tylko w wyjątkowych przypadkach. Kryterium braku winy, jako przesłanki, która musi zostać spełniona by możliwe było przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym.
Dokonując oceny zawinienia czy też jego braku w uchybieniu terminowi konieczne jest rozważenie wszystkich okoliczności sprawy z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Konsekwencją nawet lekkiego niedbalstwa jest negatywna ocena wniosku, bowiem przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, a do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia NSA: z dnia 10.09.2010 r. o sygn. akt II OZ 849/10, z dnia 2.10.2002 r. o sygn. akt V SA 793/02, publik. Monitor Prawniczy z 2002 r. nr 23, poz. 1059).
W ocenie Sądu jedyna argumentacja wniosku o przywrócenie terminu opierająca się na okoliczności nierozpoznania odwołania od decyzji organu za inny okres rozliczeniowy, w oczywisty sposób nie uprawdopodobnia braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji
Ake.