Postanowienie WSA w Łodzi z 13 marca 2013 r., I SA/Łd 76/13

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 13 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w

Sprawa

sprawy ze skargi Łódzkiego Towarzystwa Muzycznego A w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia:

Skład

Sędzia WSA Joanna Tarno

Sentencja

1. odrzucić skargę;
2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 100,- (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną [...] r. pod pozycją [...].

Uzasadnienie

Zarządzeniem z [...] r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez: złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi.

Wezwania do uiszczenia powyższych braków zostały doręczone 11 lutego 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji – k. 14–15). W wyznaczonym przez sąd terminie strona wniosła wpis, natomiast nie nadesłała odpisu z KRS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "P.p.s.a.") każde pismo strony (m.in. skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli zatem skargę do sądu wnosi stowarzyszenie (posiadające osobowość prawną), skarga ta powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ciężar wykazania, że osoba, która podpisała skargę, była do tego umocowana, spoczywa na stronie skarżącej.

Niewykazanie umocowania stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. art. 49 § 1 P.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianego braku skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi.

W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, strona skarżąca nie przedłożyła odpisu KRS, potwierdzającego umocowanie osób podpisanych pod skargą do jej reprezentowania przed sądem.

Ponieważ nałożony na stronę skarżącą obowiązek nie został wykonany, sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu sąd wydał w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

P.C.