Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że odwołanie M. K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. określającej wysokość zwrotu w podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., w wysokości 0 zł i określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, zostało wniesione z uchybieniem terminu. W związku z powyższym organ odwoławczy pozostawił je bez rozpatrzenia.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy podał, że decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona 26 stycznia 2017 r., ponieważ na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje pieczątka: A. Zatem odwołanie należało wnieść do 9 lutego 2017 r.
W dniu 14 marca 2017 r. do organu wpłynął wniosek pełnomocnika strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. wraz z odwołaniem od ww. decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako "O.p.").
Podatnik reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na postanowienie organu odwoławczego, w której zarzucił naruszenie:
- 1) art. 162 § 1 i 2 O.p. poprzez brak uwzględnienia argumentów strony uprawdopodobniających uchybienie terminowi;
- 2) art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez wadliwe prowadzenie postępowania dowodowego oraz przekroczenie granic zasady swobody oceny dowodów;
- 3) art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez wydanie postanowienia bez uwzględnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego.
Strona wniosła o: 1) przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów, 2) o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia 3) zwrot kosztów postępowania według obowiązujących przepisów.
Uzasadniając skargę pełnomocnik strony wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 26 stycznia 2017 r., zatem termin na wniesienie odwołania upłynął w dniu 9 lutego 2017 r. Należy jednak zauważyć, że od dnia 20 grudnia 2016 r. pracownik pełnomocnika, który merytorycznie zajmował się sprawą i posiadał jej akta, przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu złamania palca prawej ręki.
Pracownik przebywał na zwolnieniu jeszcze przed wydaniem decyzji i nie miał wiedzy o jej wydaniu. Należy nadmienić, że pracownik przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 28 lutego 2017 r. W dniu 1 marca 2017 r. pracownik niezwłocznie po przyjściu do pracy złożył wniosek urlopowy w celu załatwienia formalności związanych z rehabilitacją. Pobyt pracownika w pracy w dniu 1 marca 2017 r. wiązał się wyłącznie ze złożeniem wniosku urlopowego, ponieważ priorytetem był powrót do zdrowia. Dopiero w dniu 7 marca 2017 r. pracownik powrócił do pracy i wówczas zorientował się, że organ wydał decyzję. Niezwłocznie powiadomił o tym przełożonego. W konsekwencji w dniu 10 marca 2017 r. pełnomocnik sporządził wniosek o przywrócenie terminu.
Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie jest niesporne że doszło do uchybienia terminu. Poza sporem jest również fakt, iż zainteresowany złożył stosowny wniosek oraz dokonał czynności, dla której termin był przewidziany. Spór koncentruje się na dwóch kwestiach: 1) czy w przedmiotowej sprawie został uprawdopodobniony brak winy strony oraz 2) czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów medycznych oraz wniosku urlopowego. Zdaniem strony skarżącej są one istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia, gdyż uprawdopodobniają brak winy strony (jej pełnomocnika).
Autor skargi podniósł, że w art. 162 O.p. jest mowa o braku winy strony. Podatnik, do momentu ustalenia przez pracownika prowadzącego jego postępowanie, nie wiedział o wydaniu decyzji przez organ. Jednocześnie, zdaniem pełnomocnika trudno czynić zarzut o braku komunikacji, skoro przyczyną tego braku komunikacji była choroba osoby prowadzącej postępowanie i w konsekwencji niemożność skontaktowania się. Ponadto strona, działając w zaufaniu do pełnomocnika, była pewna, że zostanie poinformowana w przypadku wydania decyzji. W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżącemu nie można przypisać winy, ponieważ przyczyny uchybienia terminu nie leżały po jego stronie.
Pełnomocnik podkreślił, że niedopełnienie obowiązków przez pełnomocnika (jego pracownika) jest niezależne od strony postępowania. Jednakże z ostrożności procesowej podkreślił, że również reprezentujący stronę pełnomocnik nie zawinił uchybiając terminowi.
Pełnomocnik strony odniósł się do argumentacji zgodnie z którą fakt przebywania przez jednego z pracowników kancelarii w szpitalu nie oznacza, że inny z pracowników pełnomocnika nie mógł sporządzić i przedłożyć odwołania w terminie.
Pełnomocnik skarżącego wskazał, że normalną praktyką w kancelarii jest przypisywanie konkretnych pracowników do konkretnych spraw i prowadzenie przez nich postępowań do samego końca.
Po drugie, pełnomocnik oświadczył, że został zawiadomiony o przebywaniu na zwolnieniu lekarskim pracownika, jednakże na dzień 20 grudnia 2016 r. sprawa M. K. nie wymagała załatwienia, ponieważ nie było wówczas wydanej decyzji.
Autor skargi zwrócił uwagę na chronologię wydarzeń. Wskazał, że najpierw doszło do wypadku, wskutek którego pracownik był hospitalizowany, a dopiero potem została wydana decyzja. Oznacza to, że pracownik nie miał świadomości, że decyzja została wydana w styczniu 2017 r. Świadomość taką powziął dopiero po dniu 3 marca 2017 r., tj. w dniu 7 marca 2017 r. Pobyt pracownika w pracy w dniu 1 marca 2017 r. wiązał się wyłącznie ze złożeniem wniosku urlopowego. Wniosek został rozpatrzony natychmiast i tym samym pracownik niezwłocznie opuścił miejsce pracy nie podejmując pracy.
Zdaniem pełnomocnika istotne jest również to, że zwolnienie lekarskie pracownika nie zostało wystawione od razu do końca lutego, lecz było kilkukrotnie przedłużane w związku z bieżącą oceną stanu zdrowia. Tym samym pracodawca również nie miał pełnej wiedzy, kiedy nastąpi powrót pracownika do pracy.
Uzasadniając zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. pełnomocnik strony podniósł, że organ powinien nie tylko ustalić fakty zgodnie z rzeczywistością, ale także powinien dokonać prawidłowej oceny prawotwórczych faktów, czego nie zrobił. Ponadto zarzucił, że organ nie tylko nie wziął pod uwagę istotnych okoliczności stanu faktycznego i przedstawionych dowodów, ale również nie poczynił żadnych kroków by wyjaśnić wątpliwe, w jego ocenie elementy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty, które przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna. Podniesione w niej zarzuty oraz ich uzasadnienie są nieadekwatne do zaskarżonego postanowienia. Autor skargi zarzucił bowiem naruszenie m.in. art. 162 § 1 i 2 O.p., tj. przepisu regulującego kwestię przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu podatkowym, tymczasem przedmiotem skargi jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p.
Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu skargi nie przedstawiono żadnych okoliczności faktycznych wskazujących, że organ odwoławczy nie był uprawniony do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przeciwnie, z treści skargi wynika, że data doręczenia decyzji organu pierwszej instancji jak również data złożenia odwołania od tej decyzji (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności), są okolicznościami niespornymi.
Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci zwolnień lekarskich, wyników badań radiologicznych, orzeczenia lekarskiego o zdolności do pracy z dnia 1 marca 2017 r. oraz wniosku urlopowego.
Stosownie do art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 1017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
W ocenie sądu część dokumentów objętych wnioskiem dowodowym znajduje się w aktach sprawy. Dotyczy to dwóch zaświadczeń o niezdolności do pracy pracownika kancelarii pełnomocnika skarżącego w okresie od 24 stycznia do 12 lutego 2017 r. i od 13 lutego do 28 lutego 2017 r. oraz wniosku urlopowego. Dokumenty te w formie fotokopii zostały załączone do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i stanowią cześć akt podatkowych. Z tego względu nie było podstaw do przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego z tych dokumentów przez sądem. Przeprowadzenie dowodu z pozostałych dokumentów było natomiast niecelowe, ponieważ nie prowadziło do wyjaśnienia żadnych istotnych wątpliwości w sprawie. Jak wskazano powyżej, uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest w istocie niesporne, a to iż pracownik kancelarii przebywał na zwolnieniu lekarskim, pozostaje bez znaczenia prawnego dla oceny, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.
db