Uzasadnienie
A.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2010 rok wraz z odsetkami za zwłokę.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od powyższej skargi w kwocie 500 zł podatniczka złożyła na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca wskazała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem E., 22-letnim synem K. i 20-letnią córką P. Oświadczyła przy tym, że oboje z mężem osiągają dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w łącznej kwocie 2.350 zł brutto. Jednocześnie skarżąca wskazała, że majątek rodziny stanowią: dom o pow.
110 m2 wraz z działką o pow. 700 m2, oszczędności w kwocie 200 zł i trzy samochody osobowe marki: Ford Fiesta (1991 r.), Mitsubishi Carisma (1997 r.) oraz Volvo (1995 r.). Skarżąca podała także, że dzieci nie osiągają żadnych dochodów i pozostają na ich utrzymania, a ponadto na ich utrzymaniu także pozostają rodzice, dla których jedynym dochodem jest emerytura. We wniosku skarżąca zawarła także oświadczenie, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym oraz rzecznikiem patentowym.
Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 21 lipca 2014 roku wezwano wnioskodawczynię do złożenia dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, w do podania miesięcznej kwoty dochodu osiąganego przez rodziców z tytułu emerytury, wyjaśnienia przyczyny braku zatrudnienia i osiągania dochodów przez pełnoletnie dzieci: córkę P. i syna K., nadesłania wyciągów z posiadanych przez skarżącą i jej męża rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy i określenia miesięcznej kwoty wydatków przeznaczanych na utrzymanie rodziny i podstawowe opłaty eksploatacyjne - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
W wykonaniu powyższego wezwania, skarżąca w drodze pisma z dnia 30 lipca 2014 roku złożyła dodatkowe oświadczenia dotyczące jej sytuacji majątkowej i rodzinnej.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z oświadczeń skarżącej zawartych w piśmie z dnia 30 lipca 2014 roku wynika, że pozostaje ona we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem E., 22-letnim synem K. i 20-letnią córką P. Małżonkowie osiągają dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w łącznej kwocie 2.400 zł brutto. Ich córka P. osiąga dochód także z wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.680 zł brutto. Syn z kolei pracuje dorywczo na umowę zlecenia, osiągając przeciętnie dochód w kwocie 220 zł brutto miesięcznie. Łączny zatem dochód 4-osobowej rodziny wynosi aktualnie 4.300 zł miesięcznie.
Ponadto rodzice skarżącej otrzymują świadczenia emerytalne w łącznej kwocie 2.595 zł. Z kolei miesięczne wydatki rodziny zamykają się kwotą 2.684 zł, ponadto małżonkowie spłacają kredyt, przeznaczając miesięcznie na ten cel kwotę 600 zł. Skarżąca nie posiada rachunku bankowego. Saldo rachunku jej męża w analizowanym okresie oscylowało zaś w granicach kwoty 163 zł–52,60 zł. Ponadto majątek rodziny stanowią: dom o pow. 110 m2 wraz z działką o pow. 700 m2, oszczędności w kwocie 200 zł oraz trzy samochody osobowe marki: Ford Fiesta (1991 r.), Mitsubishi Carisma (1997 r.) oraz Volvo (1995 r.).
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącej zasługuje jedynie na częściowe uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie doradcy podatkowego. W ocenie Referendarza sądowego skarżąca wykazała bowiem jedynie dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Tym niemniej przedstawiona we wniosku sytuacja majątkowa rodziny, w tym zwłaszcza łączna kwota wynagrodzenia wszystkich członków rodziny wraz z kwotą świadczenia emerytalnego rodziców skarżącej, fakt posiadania nieruchomości o znaczącej powierzchni oraz 3 samochodów osobowych, a przy tym okoliczność zgromadzenia oszczędności w kwocie 200 zł przy deklarowanej trudnej sytuacji majątkowej, powodują, iż nie można przyjąć, że skarżąca wykazała w sposób dostateczny, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
Tymczasem jedynie wykazanie spełnienia tej przesłanki obligowało Referendarza sądowego do przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504), obejmującym zarówno zwolnienie od kosztów sądowych, jak i ustanowienie doradcy podatkowego. Z tego zatem względu należało odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.