Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 11 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódż-Górna, odmawiające G. M.-R., dalej także: "Stronie", uwzględnienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnienia w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnych.
Zawiadomieniem z dnia 13 stycznia 2022 r., na podstawie art. 18c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427, ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódż-Górna poinformował Stronę o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności, o których mowa w art. 18b § 2 u.p.e.a., dotyczących należności pieniężnej w kwocie 1.247 złotych z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2006 roku i odsetek za zwłokę wyliczonych na dzień wystawienia zawiadomienia w wysokości 826 złotych.
Od powyższego zawiadomienia Strona wniosła do wierzyciela sprzeciw, wskazując, że zaległości te nie istnieją. Jej zdaniem zobowiązania wskazane w zawiadomieniu uległy przedawnieniu a zatem wprowadzenie danych tych zobowiązań do rejestru jest niedopuszczalne.
Postanowieniem z dnia 21 marca 2022 r., na podstawie art 18i § 13, art. 18i § 1, § 2, § 3, § 4, § 5, art. 18t u.p.e.a. oraz art. 123 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 2256 ze zm.), dalej: "K.p.a.", Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna odmówił uwzględnienia sprzeciwu.
W zażaleniu Strona podniosła zarzut naruszenia art.64 ust.7 Konstytucji, art.18a u.p.e.a, art.70 § 8 O.p w związku z art.18h pkt.1 u.p.e.a
Opisanym na wstępie postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zobowiązania objęte zawiadomieniem powstały na skutek złożenia przez Stronę deklaracji VAT-7 za maj 2006, w której wykazała kwotę do zapłaty 1.247 złotych. Kolejno w dniu 20 lipca 2006 roku skarżąca złożyła korektę deklaracji, w której zadeklarowała kwotę do zapłaty 1.394 złotych. W wyniku operacji księgowych na karcie kontowej prowadzonej przez organ podatkowy pierwszej instancji, stwierdzono że figurują tam zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2006 roku w kwocie 1.247 złotych wynikająca z pierwotnej deklaracji.
Organ odwoławczy podniósł, że z uwagi na nieuregulowanie tego zobowiązania organ pierwszej instancji wystawił i doręczył upomnienie, a następnie tytuł wykonawczy SM [...] z 28 lipca 2006 roku i skierował go na drogę postępowania egzekucyjnego dokonując w dniu 2 sierpnia 2006 roku zajęcia rachunku bankowego, nie wyegzekwowano jednak żadnej kwoty. Dalej wywodził, że wobec tego, że zajęcie rachunku bankowego dokonano przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za maj 2006 roku upłynął z dniem 31 grudnia 2011 roku. Jednak na skutek wniosku organu podatkowego pierwszej instancji, Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Ł. w XVI Wydziale Ksiąg Wieczystych w dniu 13 kwietnia 2007 roku dokonał wpisu hipoteki przymusowej tytułem zabezpieczenia zaległości podatkowej w podatku VAT za maj 2006 roku.
W zakresie należności zabezpieczonych hipoteką, organ odwoławczy wskazał, że nie uległy one przedawnieniu, gdyż w sprawie zastosowanie znalazł art. 70 § 8 O.p., zgodnie z którym nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.
Odnosząc się do powołanego przez Stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 K, oraz podnoszonej w zażaleniu niekonstytucyjności art. 70 § 8 O.p., organ stwierdził, że treść tego przepisu nie stanowiła dotąd przedmiotu kontroli Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności z Konstytucją RP, a teza powołanego wyroku nie obejmuje treści art. 70 § 8 O.p.
Wskazane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego sygnalizuje wprawdzie w uzasadnieniu wątpliwości w zakresie art. 70 § 8 O.p., nie oznacza to jednak zawieszenia stosowania tego przepisu lub ograniczenia w jego stosowaniu przez organy podatkowe, gdyż jednocześnie Trybunał wskazał, że art. 70 § 8 O.p. nie był przedmiotem jego oceny, zaznaczając, że moc powszechnie obowiązującą i ostateczność orzeczeń Trybunału ustrojodawca wiąże tylko z rozstrzygnięciami, które Trybunał podejmuje w sentencji swoich orzeczeń (postanowienie TK z dnia 22.06.2016 r, sygn. K 39/13). Moc wiążącą posiada zatem tylko rozstrzygnięcie w sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a nie tezy z jego uzasadnienia. Wobec tego, do czasu rozstrzygnięcia kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych zabezpieczonych hipoteką lub zastawem skarbowym, żaden przepis prawa nie zwalnia organu podatkowego z zabezpieczania istniejących należności Skarbu Państwa.
W opinii organu odwoławczego, dokonano zatem prawidłowej interpretacji przepisu art. 70 § 8 O.p. i prawidłowo stwierdzono, że na dzień sporządzenia zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych z 13.01.2022 r., ujęta tam zaległość podatkowa, zgodnie z art. 70 § 8 O.p., nie uległa przedawnieniu, choć mogą być już dochodzone tylko z przedmiotu hipoteki. Takie należności podlegają zaś ujawnieniu w Rejestrze Należności Publicznoprawnych.
Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo rozstrzygnął sprawę, a w treści uzasadnienia dogłębnie zebrał i przeanalizował materiał dowodowy. Stan zaległości podatkowych wskazanych w zawiadomieniu jest zatem zgodny ze stanem faktycznym, a kwota zaległości podatkowych na dzień wystawienia zawiadomienia została prawidłowo ustalona i – zgodnie z art. 70 § 8 O.p. – jest wymagalna.
Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi Strona osobiście wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art.64 Konstytucji oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w szczególności przez błędne zastosowanie art.18a § 1 u.p.e.a w związku z art.70 § 4 o.p oraz oparcie się na treści niezgodnego z Konstytucją art.70 § 8 o.p w związku z art.18h pkt.1 u.p.e.a. Podnosząc ten zarzut wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji o umorzeniu postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację przedstawianą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Sporna w sprawie jest wymagalność przedmiotowego zobowiązania podatkowego, a zatem zobowiązania Strony w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2006 r. na dzień wystawienia zawiadomienia.
Według organów podatkowych sporne zobowiązania podatkowe zostały skutecznie zabezpieczone hipoteką i na mocy art. 70 § 8 O.p. nie przedawniły się. Skarżąca kwestionuje natomiast to stanowisko, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12.
W ocenie Sądu, w spornej kwestii rację należy przyznać skarżącej.
Na wstępie wskazać należy, że art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. wprowadzono poprzez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387).
Przepis art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., stanowiący, iż nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki został uznany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, za niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji.
Z kolei aktualnie obowiązujący art. 70 § 8 O.p., na którego nieznowelizowanie, czy też nieuchylenie przez ustawodawcę powoływał się organ stanowi, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.
Na tle powołanego wyżej wyroku TK mogą zatem pojawić się wątpliwości, czy jego skutki, dotyczące niezgodności art. 70 § 6 O.p. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, przekładają się również na treść przepisu art. 70 § 8 O.p. w brzmieniu, który nie był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego.
W podanym wyroku Trybunał podkreślił, że choć zakwestionowany przepis od dnia 1 stycznia 2003 r. nie miał już zastosowania do nowych zabezpieczeń należności podatkowych z uwagi na utratę mocy obowiązującej, zawarta w nim norma prawna została powtórzona i rozszerzona (o zastaw skarbowy) w art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wyroku TK stwierdził, że ten ostatni przepis nie był wprawdzie formalnie przedmiotem orzekania, lecz w sposób oczywisty mają do niego odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w tym wyroku. Z punktu widzenia Konstytucji, podczas kontroli podatkowej nie jest dozwolone ani uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone, ani dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Zdaniem Trybunału, uzasadnia to konieczność podjęcia przez ustawodawcę w ramach realizacji wyroku pilnych działań zmierzających do wyeliminowania z systemu prawnego art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej.
Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70 § 8 O.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień ustanowienia hipoteki przymusowej. W opinii Sądu, można więc w tej sytuacji mówić o oczywistej niezgodności z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej także art. 70 § 8 O.p. w zakresie, o którym mowa w podanym orzeczeniu Trybunału.
Warto zwrócić uwagę, że w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, również w piśmiennictwie został wyrażony pogląd, zgodnie z którym, utrzymywanie w nieskończoność zobowiązania podatkowego oznacza permanentne utrzymanie rozbieżności między stanem prawnym a faktycznym oraz nie prowadzi do stabilizacji stosunków społecznych (S. Bogucki, K. Winiarski, Instytucja przerwania biegu terminu przedawnienia w ordynacji podatkowej (ewolucja poglądów judykatury), (w:) Ordynacja podatkowa. Stan obecny i kierunki zmian, (red.) R. Dowgier, Białystok 2015, s. 121).
W opinii Sądu rozpoznającego sprawę, wyrok TK wydany na tle art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. powinien zatem stanowić wskazówkę interpretacyjną w zakresie, w jakim Trybunał stwierdził, że w stosunku do art. 70 § 8 O.p. – "w sposób oczywisty mają odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w niniejszym wyroku" (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r. sygn. I FSK 317/14).
Sytuacja oczywistej niekonstytucyjności zachodzi wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne (zob. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie..., s. 32). Taka sytuacja występuje również w przypadku, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem Trybunału (zob. M. Wiącek, Pytanie prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2011, s. 266-268).
W orzecznictwie ukształtował się pogląd, do którego Sąd orzekający w sprawie się przychyla, że brzmienie obu wskazanych przepisów oraz zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego konstatacje, uzasadniają wniosek, że także obowiązujący od dnia 1 stycznia 2003 r. art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie spełnia standardów konstytucyjnych (por. wyrok NSA z 16 września 2014 r., I FSK 317/14, wyrok NSA z 18 lipca 2014 r., I FSK 1176/13, wyrok NSA z 12 kwietnia 2016 r., II FSK 330/15, wyrok NSA z 20 kwietnia 2016 r., II FSK 320/14, wyrok NSA z 14 grudnia 2017 r., II FSK 2017, wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., I FSK 1976/17, wyrok NSA z 29 marca 2018 r., I FSK 17/18).
W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt SK 36/06 (OTK-A z 2007 r. Nr 6, poz.
- wskazano, że stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności określonej normy prawnej nie pozostaje bez znaczenia dla stosowania normy zamieszczonej w przepisie tożsamym. W takim przypadku dochodzi bowiem do obalenia domniemania konstytucyjności przepisu, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem. Także sądy administracyjne opowiedziały się za koniecznością przeprowadzenia prokonstytucyjnej wykładni, stosownie do zaleceń opisanych w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego (por. wyroki NSA: z 1 października 2012 r., II FSK 302/11, z 18 grudnia 2013 r., I FSK 36/13, z 16 kwietnia 2013 r., I FSK 787/12).
Celem zastosowania wykładni prokonstytucyjnej, jest zapobieżenie sytuacji, w której doszłoby do zróżnicowania uprawnień lub obowiązków podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej.
Sąd rozpoznający sprawę, dokonując zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji wykładni ustawy w zgodzie z Konstytucją, jest zatem zobowiązany do stwierdzenia za Trybunałem Konstytucyjnym, że przepis art. 70 § 8 O.p. – skoro została w nim powtórzona norma prawna zawarta w art. 70 § 6 O.p. – pozbawiony jest waloru konstytucyjności, a to w konsekwencji oznacza brak możliwości wywodzenia w oparciu o niego, że zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką nie ulegają przedawnieniu. Innymi słowy także na gruncie art. 70 § 8 O.p. ustanowienie hipoteki przymusowej, nie wyklucza przedawnienia zabezpieczonego w ten sposób zobowiązania, przy czym termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych, określonych w art. 70 § 1-7 O.p., a więc, o ile nie zaistniały okoliczności skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia danego zobowiązania (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 1764/14, wyrok WSA w Krakowie z 14 stycznia 2015 r., I SA/Kr 1758/14).
Oznacza to w rozpatrywanej sprawie, że w okresie zabezpieczenia hipoteką przedmiotowych zobowiązań podatkowych skarżącego biegł dalej termin ich przedawnienia, i jeżeli upłynął w tym okresie, zobowiązania te wygasły z mocy prawa, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 § 1 O.p.
Organy, prezentując stanowisko odmienne od wyżej zaprezentwoanego, wskazywały, że przepis art. 70 § 8 O.p. nadal obowiązuje, a Trybunał Konstytucyjny w powoływanym przez skarżącego wyroku nie zajmował się badaniem jego konstytucyjności, a jedynie nawiązywał do niego w treści uzasadnienia wyroku.
W rozpatrywanej sprawie, kontroli Sądu poddane zostało postanowienie wydane na podstawie art 18i § 13, art. 18i § 1, § 2, § 3, § 4, § 5, art. 18t u.p.e.a., odmawiające uwzględnienia sprzeciwu Strony od zawiadomienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna z 13 stycznia 2022 r., którym organ poinformował Stronę o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych danych, o których mowa w art. 18b § 2 u.p.e.a., dotyczących należności pieniężnych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2006 r.
Z dniem 1 stycznia 2018 r. do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został dodany Rozdział la - Rejestr Należności Publicznoprawnych, którego celem jest udostępnienie zainteresowanym podmiotom informacji mających istotne znaczenie dla oceny wiarygodności i stanu wypłacalności kontrahenta. W myśl art. 18b § 1 u.p.e.a. w rejestrze gromadzi się informacje o należnościach pieniężnych, podlegających egzekucji administracyjnej, dla których wierzycielem jest Naczelnik Urzędu Skarbowego albo jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli należności te wynikają: 1) z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1;
- z decyzji, postanowienia lub innego orzeczenia, które jest ostateczne;
- ż prawomocnego wyroku, postanowienia lub mandatu karnego wydanego na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego lub Kodeksu karnego;
- z mandatu karnego wydanego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia;
- bezpośrednio z przepisu prawa.
Zgodnie z art. 2 § 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki, tj. podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa.
Stosownie do treści art. 18c § 1 u.p.e.a. przed wprowadzeniem do rejestru danych dotyczących zobowiązanego, wierzyciel doręcza mu zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze. Jak już wyżej wspomniano, zgodnie z art. 18i § 1 pkt 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w rejestrze. Prawo wniesienia sprzeciwu przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie (art. 18i § 5 u.p.e.a.).
Skarżący kwestionuje istnienie przedmiotowych należności, wskazując, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe podatnika uległy przedawnieniu, a zatem nie istnieją należności pieniężne, o których mowa w art. 18b § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., a które mogłyby stanowić podstawę ujawnienia w tym rejestrze.
Nie ulega wątpliwości, że dokonanie wpisu w Rejestrze Należności Publicznoprawnych może dotyczyć jedynie wymagalnych należności, to znaczy dotyczących takich zobowiązań, które nie uległy przedawnieniu.
Zgodnie z art. 18b. § 1 u.p.e.a. w rejestrze gromadzi się informacje o należnościach pieniężnych, podlegających egzekucji administracyjnej, dla których wierzycielem jest naczelnik urzędu skarbowego albo jednostka samorządu terytorialnego (...). Zgodnie z art.
- § 1 pkt 1 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Z kolei, według art. 59 § 1 pkt 9 O.p., zobowiązanie podatkowe wygasa wskutek przedawnienia.
Z cytowanych regulacji wynika, że organ podatkowy nie może wydać postanowienia w przedmiocie zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych danych, o których mowa w art. 18b § 2 u.p.e.a., dotyczących należności pieniężnych, dotyczące zaległości podatkowych, które nie podlegają egzekucji administracyjnej z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązań. Przedawnienie zaległości podatkowej powoduje bowiem wygaśnięcie zobowiązania, a to z kolei powoduje konieczność umorzenia wszczętego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wprost wskazuje, że termin przedawnienia przedmiotowych należności Strony z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług już upłynął, jednakże należności te nie uległy przedawnieniu, bowiem zastosowanie znalazł przepis art. 70 § 8 O.p.
Jak wynika jednak z przytoczonych wyżej rozważań, w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, twierdzenie organów podatkowych obu instancji, że na dzień sporządzenia zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych z 13 stycznia 2022 r., ww. zaległości podatkowe zgodnie z art. 70 § 8 O.p., nie uległy przedawnieniu, gdyż zabezpieczono je hipoteką, oparte wyłącznie na literalnej - a więc niezgodnej z Konstytucją - wykładni art. 70 § 8 O.p. stanowi naruszenie tego przepisu prawa materialnego.
W ponownym postępowaniu organy uwzględnią przestawioną w niniejszym wyroku argumentację prawną, mając w szczególności na uwadze, że art. 70 § 8 O.p. w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2003 r., jako pozbawiony domniemania konstytucyjności, nie może stanowić podstawy prawnej dla stanowiska, że nie uległy przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką.
Stwierdzone naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepisy art. 200 p.p.s.a.
AKE.