Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r. WSA w Łodzi, wskutek skargi Spółki z o.o. A., w punkcie pierwszym uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za październik i listopad 2014 r, zaś w punkcie drugim zasądził od organu podatkowego na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W dniu 3 grudnia 2015 r. skarżąca Spółka wniosła zażalenie na, zawarte w punkcie drugim postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w którym podniosła, że kwota, którą sąd miał obowiązek zasądzić tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, wynosi 5.617 zł. Wskazała, że tytułem wpisu od skargi uiściła 2.000 zł. Wyjaśniła, że wpis w powyższej wysokości został obliczony od wartości pieniężnej w wysokości 103.770 zł. Ponadto podniosła, że skoro wpis od skargi został obliczony proporcjonalnie od wartości pieniężnej stanowiącej przedmiotu zaskarżenia, to również wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym winno być obliczone proporcjonalnie do tej wartości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście uzasadnione.
Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W myśl art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Wysokość wynagrodzenia przysługującego radcy prawnemu została określona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Zgodnie z § 6 pkt 6 ww. rozporządzenia Stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 zł do 200.000 zł - 3.600 zł.
Jak słusznie podniósł pełnomocnik strony skarżącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była należność pieniężna – nadpłata w wysokości 103.770 zł.
Powyższa należność pieniężna była podstawą obliczenia wpisu od skargi w wysokości 2.000 zł, który strona skarżąca uiściła. Równocześnie wobec uwzględnienia skargi przez sąd, powyższa kwota stanowi podstawę do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego sprawowanego przez radcę prawnego, które wynoszą w niniejszej sprawie 3.600 zł.
W kwocie kosztów postępowania sądowego należało również uwzględnić opłatę skarbową od pełnomocnictwa, poniesioną przez pełnomocnika. W konsekwencji łączna kwota kosztów wynosi 5.617 zł.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 195 § 2, art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 6 pkt 6 rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., sąd orzekł jak w postanowieniu.
AKE.