Uzasadnienie
M. M. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za okres od listopada 2011 r. do września 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.
Pismem z 27 czerwca 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wniosku strona oświadczyła, że jej dochody – 3.470 zł brutto miesięcznie – i brak znaczącego majątku (poza nieruchomością położoną w W. przy ul. A.16D, o powierzchni 37,60 m2, obciążonej hipoteką na zabezpieczenie kredytu) nie pozwalają uiścić łącznej kwoty 7.549.872,01 zł, wynikającej z zakwestionowanej decyzji. Podkreśliła, że na skutek wykonania decyzji zostałaby pozbawiona możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych swoich oraz matki, którą się opiekuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest zatem związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny.
Dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tymczasem, w niniejszej sprawie, brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącej. Nie poparte żadnym dokumentem stwierdzenie, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie szkody o tak dużych rozmiarach, że żadne późniejsze rozwiązanie nie przywróci jej stanu poprzedniego nie może świadczyć o jej obecnym stanie majątkowym. W przedmiotowej sprawie strona nie wnosiła również o przyznanie prawa pomocy w związku z czym nie można było ocenić sytuacji finansowej skarżącej na podstawie danych wykazanych we wniosku. Za niewystarczającą w tym zakresie należy uznać ogólną argumentację strony odnośnie jej dochodów, obciążenia nieruchomości hipoteką oraz wysokiej kwoty zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją, z pominięciem konkretnych danych liczbowych dotyczących sytuacji majątkowej strony, które stanowiłyby dla Sądu punkt odniesienia przy ocenie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście może spowodować dla strony znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FZ 85/17, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także przewidywanie czy wręcz obawa strony przed trudnymi do odwrócenia bliżej nieokreślonymi skutkami, które mają nastąpić na skutek wykonania przez stronę określonej w ww. wniosku decyzji. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Tego zaś strona nie wykazała. Powyższe nie wynika również z akt sprawy. W tym kontekście zwrócić należy uwagę, że nawet jeżeli dojdzie do wszczęcia wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, nie zostanie ona pozbawiona możliwości normalnej, codziennej egzystencji. W art. 8–10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) ustawodawca wyłączył bowiem spod egzekucji składniki majątkowe, w tym środki na utrzymanie, gwarantując tym samym zobowiązanym i członkom ich rodzin minimum egzystencji, obejmującej tzw. koszyk produktów i usług zapewniających człowiekowi jego normalne potrzeby biologiczne i społeczne.
W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez stronę okoliczności faktyczne samoistnie nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne i jako takie nie mogą one stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowych. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest więc to sytuacja, która per se uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, LEX nr 965117).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
AKE.