Uzasadnienie
Pismem z 3 września 2022 r. B. B. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 17 sierpnia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z 23.03.2022 r. o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] i [...]. Tytuły te obejmują należności powstałe w wyniku przeniesienia na stronę odpowiedzialności za zaległości A. spółka cywilna E. B., B. B..
Zawiadomieniem z 24.03.2022 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę B. B., które wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono podatniczce 5.04.2022 r. Następnie zawiadomieniami z 5.05.2022 r o numerach [...], [...] i [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia odpowiednio: - działki gruntu położonej w G., gminie R., w województwie łódzkim, dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], której strona jest współwłaścicielką, - udziału w wysokości 1/2 wspólności ustawowej małżeńskiej działki ewidencyjnej ([...]) położonej w W., gminie A., powiecie zgierskim, województwie łódzkim, dla której Sąd Rejonowy w Z. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...] oraz - działki gruntu położonej w G., gminie R., w województwie łódzkim, dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], której strona jest współwłaścicielką. Zawiadomienia o zajęciu nieruchomości zostały odebrane przez męża podatniczki 18 maja 2022 r.
W dniu 26 maja 2022 r. B. B. za pośrednictwem za pośrednictwem placówki pocztowej operatora Poczta Polska S.A. wniosła pismo zatytułowane: "zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zajęcia nieruchomości". W uzasadnieniu strona wskazała, że wnosi skargę w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego opartą na zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Jednocześnie podatniczka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew oraz na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej "u.p.e.a.") o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutu.
Postanowieniem z 28 czerwca 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew stwierdził, na podstawie art. 17 § 1c u.p.e.a. uchybienie terminowi do wniesienia skargi na stosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia nieruchomości. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z treścią art. 54 § 3 u.p.e.a. skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Organ wyjaśnił, że zawiadomienie o zajęciu nieruchomości zawierało pouczenie o przysługującym stronie prawie do złożenia skargi na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wraz ze wskazaniem 7-dniowego terminu do dokonania tej czynności. W związku z odbiorem przez stronę korespondencji 18.05.2022 r. termin na wniesienie skargi rozpoczął swój bieg 19.05.2022 r. i upłynął 25.05.2022 r., zaś B. B. wniosła skargę z jednodniowym opóźnieniem, tj. 26.05.2022 r. Postanowienie doręczono podatniczce 4.07.2022 r. w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej "K.p.a.".
B. B. nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji 11.07.2022 r. wniosła zażalenie, w którego uzasadnieniu powtórzyła argumentację podniesioną w skardze z 26.05.2022 r.
W wyniku rozpatrzenia wniesionego zażalenia postanowieniem z 17 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy kwestionowane postanowienie.
W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo, zgodnie z art. 17 § 1c u.p.e.a. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Odwołując się do treści art. 54 § 3 u.p.e.a. Dyrektor podkreślił, że zawiadomienie o zajęciu nieruchomości zostało doręczone na adres strony 18.05.2022 r., zaś jego odbiór pokwitował mąż podatniczki, co oznacza, zgodnie z treścią art. 43 K.p.a., że podjął się oddania pisma stronie, jako adresatce ww. przesyłki. Ponadto organ II wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej wyznaczonego operatora. Tymczasem pismo strony, zawierające skargę na czynność egzekucyjną, datowane na 26.05.2022 r., zostało nadane w placówce pocztowej tego samego dnia, o czym świadczy data stempla placówki nadawczej na kopercie, zawierającej korespondencję skierowaną do organu egzekucyjnego. Tym samym, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, organ egzekucyjny prawidłowo stwierdził, że doszło do jednodniowego uchybienia ustawowemu terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną i podjął stosowne rozstrzygnięcie w tym zakresie.
Pismem z 3 września 2022 r. pełnomocnik B. B. wniósł skargę na postanowienie z 17 sierpnia 2022 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie egzekucji, którą wobec E. B. i B. B. prowadzi Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 ustawy O.p., poprzez przyjęcie przez organ, że transakcje dokumentowane spornymi fakturami VAT nie potwierdzają rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony powtórzył argumentację podniesioną w skardze na czynność egzekucyjną z 26.05.2022 r. oraz zażaleniu z 11.07.2022 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew z 28.06.2022 r. Nr 1014-SEE. 711.261.2022.NU.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia.
Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organy trafnie uznały, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego.
Z kolei kwestia terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną jest uregulowana w art. 54 § 3 u.p.e.a., który stanowi, że skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Zgodnie zaś z treścią art. 57 § 1 K.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W myśl art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej określonego operatora, w tym Poczty Polskiej S.A.
W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu organ, opierając się na ww. podstawach prawnych, prawidłowo uznał, że skarga wniesiona przez stronę 26 maja 2022 r. została złożona po terminie wynikającym z cytowanego przepisu. Skoro bowiem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zawiadomienie z 5.05.2022 r. o zajęciu nieruchomości zostało doręczone na adres skarżącej 18 maja 2022 r., w trybie art. 43 K.p.a., to nie ma wątpliwości, że wnosząc skargę na czynność egzekucyjną w dniu 26 maja 2022 r. strona uchybiła terminowi wynikającemu precyzyjnie z treści art. 54 § 3 u.p.e.a. Ustalenie powyższej okoliczności obligowało zaś organ do wydania orzeczenia na podstawie art. 17 § 1c u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienia jest ograniczone terminem; na postanowienie przysługuje zażalenie.
Odnosząc się do argumentacji skargi Sąd stwierdza ponadto, że w kwestionowanym postanowieniu organ nie był w żaden sposób zobligowany zarówno do wypowiadania się w zakresie zgodności z prawem podjętych czynności egzekucyjnych, jak również podejmowania czynności zmierzających do wstrzymania egzekucji. Jednocześnie, w ocenie Sądu, organy obu instancji szczegółowo wyjaśniły okoliczności sprawy i wydały rozstrzygnięcia na podstawie i w ramach obowiązujących przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że zarzut naruszenia art. 122 O.p. jest całkowicie chybiony, ponieważ w postępowaniu egzekucyjnym nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, lecz wymienione wyżej regulacje u.p.e.a, oraz K.p.a, które, jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, zostały prawidłowo zastosowane przez organy obu instancji.
Ponadto Sąd stoi na stanowisku, że nie jest możliwe, w ramach rozpoznawanej sprawy, rozpatrzenie zarzutów odnoszących się do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W toku postępowania, którego przedmiotem pozostaje kwestia ściśle proceduralna, Sąd nie ma możliwości rozpatrzenia kwestii merytorycznych, będących przedmiotem badania w innym postępowaniu. Sformułowane w tym zakresie wnioski skargi wykraczają poza kognicję Sądu w sprawie toczącej się w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi po myśli art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
AKE.