Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] dotyczącą odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym za okres od czerwca 1994 roku do grudnia 2003 roku w łącznej kwocie 8.185,60 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Wnioskiem z dnia 24 maja 2004 roku H.L. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. o umorzenie zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym za okres od czerwca 1994 roku do grudnia 2003 roku w łącznej kwocie 8.185,60 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz o rozłożenie na raty w wysokości 200 zł miesięcznie zaległości w podatku od towarów i usług za okres od września 2000 roku do czerwca 2004 roku w łącznej kwocie 4.414 zł i umorzenie zaległych odsetek za zwłokę.
Kwestia dotycząca rozłożenia na raty zaległości w podatku VAT oraz umorzenia należnych odsetek za zwłokę od tych zaległości były przedmiotem odrębnego postępowania.
W uzasadnieniu wniosku H.L. wskazała, iż nie jest w stanie uregulować zaległych zobowiązań. Podniosła, że do dnia złożenia wniosku nie otrzymała od firmy "A" należnej jej kwoty 6.400 zł oraz, że inne firmy z którymi współpracuje również nie regulują swoich zobowiązań finansowych względem niej. Nie posiada środka transportu, który umożliwiłby rozwinięcie prowadzonej działalności. Ponadto podniosła, że nie ma środków pieniężnych pozwalających na prowadzenie eksportu. Pożyczki udzielonej przez opiekę społeczną w 1992 roku nie otrzymała w terminie 2 tygodni, jak ustalono, lecz po kilku miesiącach.
Podniosła również, że mąż otrzymuje bardzo niskie wynagrodzenie, które wypłacane jest nieterminowo i w ratach a w 1995 roku został lekceważąco potraktowany przez orzecznika ZUS.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. decyzją z dnia [...] roku odmówił umorzenia zaległości. W uzasadnieniu wskazał, że argumenty podniesione przez H.L. nie uzasadniają wystarczająco udzielenia ulgi we wnioskowanym kształcie.
H.L. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Nie wskazała jednakże w nim na żadne uchybienia i naruszenia, podnosząc jedynie że mylnie została podana data rozpoczęcia przez nią działalności gospodarczej, tj. listopad 1998 roku zamiast – listopada 1988 roku.
Decyzją nr [...] z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w pełni podzielając argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.
Od powyższej decyzji H.L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podnosząc argumenty takie jak w omawianym powyżej odwołaniu, nie precyzując jednocześnie konkretnych zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 4 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze akt I S.A./Łd 500/05 uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał, iż zaprezentowane w niniejszej sprawie stanowisko organów jest zbyt arbitralne.
W ocenie Sądu przy rozpatrywaniu sprawy organy nie wzięły pod uwagę okoliczności wymienionych przez skarżącą w odwołaniu oraz w skardze w odniesieniu do przesłanki "ważnego interesu podatnika".
Sąd stwierdził również, że przeprowadzona analiza postępowania prowadzonego przez organy uzasadnia przyjęcie kolejnego wniosku, iż "uznaniowość" organów podatkowych, która obowiązuje przy wydawaniu decyzji opartych na podstawie art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 8 z 2005 roku, poz. 60), skutkowałaby przyznaniem tym organom prawa o wyłącznym decydowaniu w zakresie przyznawania ulg podatkowych. W konsekwencji oznaczałoby to, że wskazany przepis miałby martwy charakter, co z kolei nie było wolą ustawodawcy.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu wskazał, iż za takim rozstrzygnięciem przemawia upływ czasu i pojawienie się w związku z tym nowych okoliczności mogących mieć wpływ na rozpatrzenie wniosku skarżącej o przyznanie ulgi podatkowej w omawianym zakresie. Nadto usunięcie uchybień w ustaleniach stanu faktycznego, wskazanych przez Sąd, winno być przeprowadzone z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, zgodnie z art. 127 cytowanej Ordynacji podatkowej.
W skardze od powyższej decyzji, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, H.L. powtórzyła argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz opisanej w poprzedniej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Również w rozpatrywanej skardze H.L. nie sprecyzowała konkretnych zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tych przyczyn należało ją oddalić.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Zgodnie z treścią art. 67 § 1 (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia przez skarżącą wniosku – art. 25 § 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw opubl. w Dz.U. Nr 143, poz. 1199) ustawy Ordynacja podatkowa, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.
W ocenie Sądu argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest zasadna. Mając bowiem na uwadze znaczny upływ czasu i konieczność przeprowadzenia wnikliwej oceny przesłanek warunkujących prawidłowe rozpatrzenie zgłoszonego wniosku, organy muszą ponownie przeprowadzić postępowanie zmierzające do ustalenia czy istnieją okoliczności uzasadniające rozpatrywany wniosek.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo wskazał, że z uwagi na znaczny zakres postępowania jakie winno być przeprowadzone, aby zapewnić skarżącej zasadę dwuinstancyjności należało uchylić decyzję organu I instancji.
Na uwagę zasługuje fakt, iż skarżąca nie zarzuciła rozpatrywanej decyzji naruszenia jakichkolwiek uregulowań prawnych.
Mając powyższe na względzie, Sąd zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a., oddalił przedmiotowa skargę.
P.Pij.