Uzasadnienie
I SA/Łd 816/10
Pismem z dnia [...] r. M. Z. M. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza S. z [...] r. w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2010 rok, w wysokości 107 zł, przy zastosowaniu stawki podatkowej podatku od nieruchomości - 0,25 zł od 1 m², zgodnie z uchwałą [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r.
Nie zgadzając z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił, iż kwestionowana decyzja nie określa precyzyjnie i jednoznacznie przedmiotu opodatkowania w tym położenia i numeru geodezyjnego działki budowlanej wraz z obrębem. Powołał przy tym orzeczenie WSA w Ł. z dnia [...] r., sygn. akt [...], z uzasadnienia którego wynika, iż niepełne oznaczenie w decyzji nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania lub zamiana w decyzji takiego oznaczenia nie mieści się w relacjach oczywistych omyłek pisarskich. W ocenie skarżącego wydana decyzja jest błędna i z tego powodu powinna ulec uchyleniu, po to, by organ I instancji wydając ponownie decyzję uzupełnił "kwestionowane wyżej braki formalne istotne i dotyczące przedmiotu opodatkowania".
Dokonując ponownej oceny materiału dowodowego i biorąc po uwagę obowiązujące przepisy prawa organ odwoławczy nie znalazł podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji Burmistrza S.F z dnia [...] r.
W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, iż obowiązek podatkowy podatku od nieruchomości określa ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach o opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 wskazanego aktu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części trwale związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast stosownie do art. 3 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości, zaś podstawą opodatkowania zgodnie z art. 4 ust. 1 stanowi dla gruntów – ich powierzchnia.
Z kolei, jak stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę m. in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ ustalił nadto, że z akt niniejszej sprawy wynika bezspornie, iż M. Z. M. jest właścicielem niezabudowanej nieruchomości oznaczonej numerem działki 327 w obrębie 4 miasta S. o powierzchni 0,0429 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów, jako tereny zurbanizowane niezabudowane "Bp". Przy czym organ zwrócił uwagę, że przyjęta do opodatkowania powierzchnia działki należącej do skarżącego jest tożsama z powierzchnią zadeklarowaną przez skarżącego w informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 rok, a także danymi podmiotowymi i przedmiotowymi zawartymi w ostatecznych decyzjach Burmistrza S. ustalających skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości na 2008 i 2009 rok.
Dokonując na podstawie tych ustaleń oceny zaskarżonej decyzji oraz mając na uwadze zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym stanem faktyczno-prawnym. Wprawdzie decyzja pierwszej instancji nie zawierała pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a w swej komparycji przywołania konkretnych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które regulują kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jednakże organ odwoławczy stwierdził, iż uchybienia te kwalifikowały decyzji Burmistrza S. do uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.) wydanie decyzji kasacyjnej jest uprawnione wyłącznie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części.
Sytuacja taka nie miała jednak w ocenie SKO miejsca w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił również, iż identyfikacja nieruchomości w zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie jej powierzchni (429 m²) i położenia – S. ul. A 5a, przy braku jej numeru ewidencyjnego (nr 327 w obrębie 4 S.) i klasyfikacji ewidencji gruntów (Bp), nie oznacza, że organ I instancji nieprawidłowo oznaczył przedmiot opodatkowania, co mogło spowodować wprowadzenie w błąd strony, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący jest właścicielem tylko jednej nieruchomości położonej na terenie gminy S.. Dla precyzyjnego wskazania jednak przedmiotu opodatkowania organ odwoławczy wyraźnie wyartykułował wszystkie elementy odnoszące się do podlegającej opodatkowaniu nieruchomości.
We wniesionej do WSA w Ł. skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący zarzucił decyzji z dnia [...] r. niewłaściwość merytorycznego rozstrzygnięcia zarówno poprzez naruszenie obowiązujących zasad prawa materialnego, jak i przez naruszenie interesów skarżącego. W szczególności zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia wizji nieruchomości z wskazaniem jej punktów granicznych i umieszczenia zebranych danych w stosownym protokole, który służyłby ich porównaniu z danymi zawartymi w ewidencji gruntów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyka problemu prawidłowości podstaw przyjętych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący przede wszystkim neguje prawidłowość ewidencji z rejestru gruntów i wskazuje na konieczność dokonania wizji nieruchomości ze wskazaniem jej punktów granicznych i dokonania pomiarów, których wyniki zostaną porównane z danymi zawartymi w ewidencji gruntów.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 roku, nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.
Z brzmienia powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że podstawę wymiaru podatków - w tym podatku od nieruchomości - stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego, że podatek od nieruchomości ustalany jest o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do klasyfikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bardzo bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, wyrok Wojewódzkiego Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1810/09).
Trafnie zatem organy podatkowe wykazały, że zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 21 - Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawą wymiaru podatku są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a więc dane istniejące w dacie wydania decyzji podatkowej w okresie, którego decyzja ta dotyczy. Podkreślić więc jeszcze raz trzeba, iż organ podatkowy nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania jak ta wynikająca ze wspomnianej ewidencji i jest nią związany do czasu zmiany danych tam zawartych. Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu podważanie przez skarżącego danych w wynikających z ewidencji gruntów dla wymiaru podatku nie ma znaczenia. Jeżeli bowiem skarżący nie zgadza się z tymi danymi mając ku temu stosowne podstawy prawne i faktyczne, może dążyć jedynie do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i dopiero po jej dokonaniu może dojść do ewentualnej weryfikacji ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego.
Należy zgodzić się z przyjętym w orzecznictwie poglądem, że skuteczne zakwestionowanie przez podatnika danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków wymaga wszczęcia przez tego podatnika procedury w celu zmiany zapisów w ewidencji i doprowadzenia do ich zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15.03.2006 r. I SA/Gd 348/04, wyrok NSA z 8.05.2002 r. IIISA 2466/01 LEX nr 77806). Obowiązek taki nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków
Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż z wiążącego charakteru danych ewidencyjnych wynika, że brak było podstaw prawnych dla czynienia w postępowaniu podatkowym ustaleń, które podważać miałyby treść tych danych, w szczególności, co do rodzaju użytków gruntowych będących w posiadaniu skarżącego.
Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości na 2010 rok wobec M. Z. M..
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
P.Z-C.