Uzasadnienie
H. F. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wydaną w dniu [...] r. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia oraz do zwrotu za poszczególne miesiące 2008 roku. Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do podania wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej. Dla dokonania powyższej czynności zakreślono siedmiodniowy termin od daty doręczenia wezwania, informując jednocześnie, że nieusunięcie braku formalnego skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie. Odbiór przesyłki zawierającej powyższe wezwanie doradca podatkowy Z. T. pokwitował osobiście w dniu 16 lipca 2013 r. (k. 14 akt sprawy). A zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 23 lipca 2013 r.
Pismem z dnia 29 lipca 2013 r.. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, dołączając jednocześnie pełnomocnictwo udzielone dor. pod. Z. T. oraz określając wartość przedmiotu zaskarżenia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że z powodów rodzinnych w okresie od 15 lipca do 28 lipca 2013 r. pozostawała w stanie psychicznym uniemożliwiającym racjonalne działania, co spowodowało, że w zakreślonym terminie, tj. do 23 lipca 2013 r. nie uzupełniła braków formalnych skargi.
Postanowieniem z dnia 4 września 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpatrywana skarga podlega odrzuceniu z powodu niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych.
Zgodnie z treścią art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., jeżeli strona działa przed sądem przez pełnomocnika, to jest on obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. O obowiązku tym stanowi również art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Niedołączenie tego dokumentu do skargi sprawia zatem, że jest ona dotknięta brakiem formalnym (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OZ 896/11, LEX nr 984691).
Natomiast zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie zaś do art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Zależy on od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym razie dotknięta jest brakiem formalnym.
W tym miejscu odnotować należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
Skoro w rozpatrywanym przypadku wezwanie takie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 lipca 2013 r., to powinno być ono wykonane najpóźniej 23 lipca 2012 r., co jednakże nie nastąpiło. Wprawdzie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, jednak, jak wynika z prawomocnego postanowienia z dnia 4 września 2013 r., nie został on uwzględniony przez Sąd.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.., Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia. Stosownie zaś do art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd z orzekł jak w pkt 2 postanowienia
AK.