Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie określenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 rok.
Wobec treści postanowienia skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienia radcy prawnego.
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej jedynym źródłem utrzymania jest renta po mężu wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w wysokości 1.593,49 zł. Z uwagi na stan zdrowia (nadciśnienie tętnicze i zawroty głowy) miesięcznie przeznacza na zakup leków kwotę ok. 400 zł. Ponosi także wydatki eksploatacyjne w postaci opłat za energię elektryczną, gaz, "komorne" oraz telefon w łącznej kwocie 930 zł.
Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że jej majątek stanowią nieruchomości w postaci domu o pow. 80 m2 w J., mieszkania o pow. 60 m2 w W., nieruchomości rolnej o pow. 0,34 ha, budynku gospodarczego o pow. 400 m2, szopy drewnianej o pow. 40 m2 oraz "letniaka" o pow. 12 m2.
Ponadto we wniosku skarżąca zawarła oświadczenie, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Przede wszystkim należy jednak zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie strony skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z renty po mężu, która wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym wynosi 1.593,49 zł. Skarżąca cierpi na nadciśnienie tętnicze i zawroty głowy. Z tego względu miesięcznie na zakup leków przeznacza kwotę ok. 400 zł. Obciążenie jej skromnego budżetu stanowią także wydatki eksploatacyjne w kwocie 930 zł.
Majątek skarżącej stanowią przy tym nieruchomości w postaci domu o pow.
80 m2 w J., mieszkania o pow. 60 m2 w W., nieruchomości rolnej o pow. 0,34 ha, budynku gospodarczego o pow. 400 m2, szopy drewnianej o pow. 40 m2 oraz "letniaka" o pow. 12 m2.
Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. W ocenie Referendarza sądowego sytuacja majątkowa skarżącej powoduje, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 245 § 3 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
(MSi)