Uzasadnienie
J. J. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i listopad 2007 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo w piśmie z dnia 1 października 2014 r. skarżący wskazał, że organ niesłusznie naliczył odsetki za okres od dnia 6 maja 2009 r. do 5 grudnia 2011 r. w kwocie ok. 10.069 zł. Stwierdził, że jest to dla niego kwota duża, której brak utrudnia prowadzenie działalności rolniczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Z treści art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wynika, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 295 – 296).
Sąd wskazuje w związku z tym, że postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia wpłaty stosownie do unormowania art. 62 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Reguły dotyczące zaliczania wpłat, jako będące następstwem wymiaru, nie mają zatem znaczenia materialnego, a postanowienie w tym przedmiocie nie jest źródłem powstania obowiązku po stronie podatnika. Skoro zatem zaskarżonym postanowieniem nie nałożono na skarżącego w sposób bezpośredni żadnego obowiązku, to postanowienie to jest rodzajem aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności.
Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji czy postanowienia sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu postanowienia z naruszeniem przepisów prawa.
Mając na uwadze ww. okoliczności, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej i wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
J.B.