Uzasadnienie
G.L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2009 rok.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 189 zł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym następnie, na wezwanie Sądu, urzędowym formularzu (PPF) skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną, 22-letnią córką K., 19-letnim synem T. oraz 16-letnią córką A. Wskazał przy tym, że jest bezrobotny i z tego tytułu pobiera zasiłek w kwocie 670 zł. Jego żona osiąga dochód z tytułu działalności gospodarczej w kwocie 1900 zł brutto miesięcznie. Podkreślił, że rodzina nie posiada żadnego majątku. Małżonkowie ponoszą przy tym koszty utrzymania w wysokości 2.600 zł.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako "p.p.s.a.".
Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz informacji i oświadczeń zawartych w aktach sprawy o sygn. I SA/Łd 635/12, które Referendarz sądowy wziął pod uwagę z urzędu, wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną, 22-letnią córką K., 19-letnim synem T. oraz 16-letnią córką A. Skarżący jest bezrobotny i z tego tytułu pobiera zasiłek w kwocie 670 zł. Żona skarżącego osiąga natomiast dochód z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, w wysokości 1.900 zł miesięcznie. Córka K. i syn T. studiują na Politechnice [...] i nie osiągają żadnego dochodu. Rodzina zamieszkuje w mieszkaniu stanowiącym lokal spółdzielczy. Ponadto małżonkowie nie posiadają żadnych rachunków bankowych. Ponoszą wydatki na utrzymanie rodziny i mieszkania w wysokości 2.600 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, w tym kwotę dochodu rodziny i niezbędnych wydatków, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący wykazał bowiem dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 zw. z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
(MSi)