Uzasadnienie
A. Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w S. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. odmawiającą stronie skarżącej rozłożenia na czterdzieści rat spłaty zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za okres od czerwca 2012 r do września 2015 r. w łącznej wysokości 11.954,25 zł i umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu podatku od nieruchomości.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi spółka złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 10 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wskazane postanowienie zostało doręczone stronie 1 czerwca 2017 r.
W dniu 21 czerwca 2017 r. skarżąca złożyła sprzeciw od ww. postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej.
W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że przebyty przez M. J. (prezesa zarządu spółki i jedyną osobę uprawnioną do jej reprezentowania) zawał serca, zaawansowana choroba wieńcowa oraz wiek powodują konieczność wyjątkowej dbałości o zdrowie i w razie konieczności przerw w pracy. Przeszkoda w dokonaniu czynności (choroba wymagająca leżenia) skonfrontowana z obiektywnymi miernikami staranności prowadzi, zdaniem autora wniosku, do konstatacji, że zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania, nawet z największym możliwym w danych warunkach wysiłkiem. Do wniosku załączono zaświadczenie lekarskie z dnia 5 czerwca 2017 r., w którym wskazano, że chory w okresie 5-14 czerwca 2017 r. musiał leżeć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a., jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkuje odmową przywrócenia uchybionego terminu.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej wniósł w dniu 21 czerwca 2017 r. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin do dokonania tej czynności upłynął 8 czerwca 2017 r., natomiast przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 14 czerwca 2017 r. Uznać zatem należy, że skarżąca spełniła przesłanki wynikające z art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a.
Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.
Z zaświadczenia lekarskiego załączonego do wniosku o przywrócenie terminu wynika, że prezes zarządu spółki i jedyna osoba uprawniona do jej reprezentowania w dniach 5-14 czerwca 2017 r. był chory, zaś z zaleceń lekarskich wynikało, że pacjent musi leżeć.
W ocenie Sądu, wystarczającym środkiem uprawdopodabniającym brak winy w uchybieniu terminu są zaświadczenia lekarskie stwierdzające niezdolność do pracy we wskazanym okresie, a także pozwalające wnioskować, że stan zdrowia osoby uprawnionej do reprezentowania strony miał charakter poważny i uniemożliwiający codzienne funkcjonowanie. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie uprawdopodobniono, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącej, a zatem spełniono również przesłankę wynikającą z art. 87 § 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
AKE.