Uzasadnienie
W dniu 23 grudnia 2008 r. M. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do czerwca oraz za wrzesień 2003 r. W skardze podatnik zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie podniósł, że po wydaniu kwestionowanej decyzji został zajęty jego rachunek bankowy za pomocą którego dokonuje rozliczeń związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ten sposób działalność ta została sparaliżowana. Podniósł, że nie prowadzi działalności w znacznych rozmiarach. Dalsze prowadzenie egzekucji sprawi w jego ocenie, że nie będzie miał możliwości zakupu materiałów służących do wykonywania prowadzonych przez niego usług, a tym samym może zagrozić dalszemu prowadzeniu jego działalności. Uzyskanie kredytu przy tak małej skali działalności i małych obrotach jest dla niego niemożliwe.
W uzupełnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego równocześnie z rozpatrywanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, wyjaśnił, że w 2008 r. dochód netto z bieżącej działalności gospodarczej wyniósł łącznie ok. 16 tys. zł, a średnio miesięcznie kształtował się na poziomie ok. 1360 zł. W styczniu 2009 r. podatnik nie osiągnął żadnego dochodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.
Generalną zasadą w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest, że wniesienie skargi do tego sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – powoływanej dalej jako p.p.s.a.
Sąd jednak, w określonych przypadkach, może przychylić się do wniosku strony o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie zatem z art. 63 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, (...) jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Pod pojęciem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków rozumie się m.in. sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.).
Podzielając w całości przedstawiony wyżej pogląd NSA, uznać należy, że ujawnione przez stronę okoliczności uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji o których mowa w art. 63 § 3 p.p.s.a. Bez wątpienia bowiem działalność gospodarcza stanowi dla skarżącego jedyne źródło utrzymania. Utratę tego źródła należy rozpatrywać w kategorii wyrządzenia stronie trudnych do odwrócenia skutków. Zwrot wyegzekwowanych przez organ podatkowy kwot po ewentualnym wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, nie zrekompensuje bowiem skarżącemu faktu utraty tego źródła utrzymania. W gospodarce rynkowej istotną rolę w prowadzeniu działalności gospodarczej ma bowiem to jaką renomą, pozycją na rynku, cieszy się dana firma. Utrata tej pozycji – co musiałoby nastąpić w sytuacji wyeliminowania firmy skarżącego z rynku na czas trwania postępowania sądowego – stanowi ów skutek wykonania decyzji, którego odwrócenie byłoby trudne do zrealizowania.
Zwrócić należy uwagę, że podatnik prowadzi działalność w stosunkowo niewielkim rozmiarze. Obowiązek uiszczenia objętych zaskarżoną decyzją należności skutecznie uniemożliwi mu dalsze prowadzenie tej działalności. Jednocześnie można z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć, że skarżący nie będzie w stanie sfinansować jednocześnie należności podatkowych i kosztów bieżącej działalności firmy.
W tym stanie sprawy sąd, uznając wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji za wystarczająco uzasadniony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
M.Ko.