Uzasadnienie
W dniu 17 czerwca 2014 roku T. P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku odmawiającą skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W skardze zawarty był wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Ze złożonego na urzędowym formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz dołączonych do niego dokumentów wynika, że wnioskodawca wspólnie z konkubiną prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są ich emerytury w wysokości ok. 1.042 zł netto miesięcznie skarżącego i ok. 1.000 zł konkubiny. Skarżący nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, zamieszkuje w mieszkania o powierzchni 48 m2, będącym własnością jego partnerki. Miesięczne koszty jego utrzymania oszacował na kwotę ok. 800 zł. Dodatkowo wskazał, że w związku ze swoją niepełnosprawnością ponosi stałe wydatki na leczenie w granicach 100 zł miesięcznie, jest także obciążony obowiązkiem spłaty kredytu, którego miesięczna rata wynosi ok. 50 zł.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek jest częściowo zasadny.
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy, dołączonych do niego dokumentów wynika, że wnioskodawca wspólnie z konkubiną prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są ich emerytury w łącznej wysokości ok. 2.040 zł netto miesięcznie. Skarżący nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, zamieszkuje w mieszkania, będącym własnością jego partnerki. Miesięczne koszty jego utrzymania oszacował na kwotę ok. 800 zł. Dodatkowo wskazał, że w związku ze swoją niepełnosprawnością ponosi stałe wydatki na leczenie w granicach 100 zł miesięcznie, jest także obciążony obowiązkiem spłaty kredytu w wysokości ok. 50 zł miesięcznie. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w sprawie niniejszej (100 zł) oraz fakt, że przed tutejszym sądem ze skargi wnioskodawcy równocześnie zawisła druga sprawa z wpisem w tej samej wysokości, stosownie do art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, dlatego w celu zachowania prawa do sądu zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 50 zł. Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych uznać należało za nieuzasadniony.
Partycypacja w kosztach postępowania jest powinnością strony nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem koniecznego utrzymania, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Wnioskodawca dysponuje stałym miesięcznym dochodem, który w zestawieniu z wykazanymi niezbędnymi kosztami utrzymania, pozwala w ocenie referendarza sądowego na wygospodarowanie kwoty 50 zł stanowiącej połowę należnego wpisu od wniesionej skargi, zwłaszcza że kwota ta stanowić będzie jedyną opłatę sądową w jego toku.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
A.Rz.