Uzasadnienie
W dniu 3 lipca 2015 roku H. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby skarbowej w Ł. z [...] roku odmawiającą skarżącemu umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie prowadzi działalności gospodarczej, jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, a ze względu na wiek nie może znaleźć zatrudnienia. Jedynym źródłem dochodu dla rodziny jest emerytura żony w wysokości 1.271, 00 zł brutto.
Mając na uwadze powyższe podniesiono, że prowadzenie egzekucji w powyżej opisanych okolicznościach może wyrządzić niepowetowaną, trudną do usunięcia szkodę i spowodować trudne do odwrócenie skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wydanie III, Warszawa 2009, s. 378). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania. Takiej cechy w szczególności nie mają decyzje odmowne ponieważ nie nakładają na stronę żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy (por. postanowienie NSA z 18 lutego 2010 r., II GZ 34/10).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanego o umorzenie wcześniej powstałych należności nie powoduje bowiem przyznania mu żadnego prawa, ani też nie nakłada na niego żadnego dodatkowego obowiązku.
W tym stanie sprawy sąd, uznając że rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
AKE.