Uzasadnienie
R. N. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 216 zł, wynikającej z zeznania podatkowego za 2016 rok, na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za II kwartał 2006 roku, w tym na należność główną 98,80 zł i na odsetki za zwłokę w wysokości 117,20 zł.
W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 2 lutego 2018 r. zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, skarżący w piśmie z dnia 28 lutego 2018 r. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, wyjaśniając, że jest bezrobotnym bez prawa do zasiłku.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na formularzu PPF skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Małżonkowie posiadają spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu o powierzchni 48,5 m2, o wartości około 126.000 zł. Nie posiadają innego majątku ani oszczędności. Utrzymują się z emerytury żony skarżącego w wysokości 800,51 zł, z której opłacają czynsz za mieszkanie w wysokości około 438 zł.
Z uzasadnienia skargi wynika, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. przyznał małżonkom dodatek mieszkaniowy od stycznia 2018 r., na okres 6 miesięcy.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Stosownie do art. 246 § 1pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Referendarz sądowy ocenił, że wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Oświadczenie w tym zakresie znajduje potwierdzenie w załączonej do akt podatkowych kopii postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 18 czerwca 2014 r. o umorzeniu postepowania egzekucyjnego skierowanego do składników majątkowych skarżącego (karty 26-27 akt podatkowych). Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że skarżący jest zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. od 18 kwietnia 2012 r., bez prawa do zasiłku.
Z uzasadnienia wymienionego postanowienia wynika, że skarżący nie posiada żadnych rachunków bankowych, nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców i nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych.
Wskazane okoliczności potwierdzają oświadczenie skarżącego złożone we wniosku o przyznanie prawa pomocy, zgodnie z którym skarżący nie posiada w zasadzie żadnego majątku oprócz spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego.
Porównanie treści ww. postanowienia oraz wniosku o prawo pomocy wskazuje, że składnikiem majątkowym jaki posiada skarżący, nie wymienionym we wniosku jest, wynoszący 2/8 udział we własności zabudowanej nieruchomości rolnej, którego wartość organ egzekucyjny ocenił na kwotę 339 zł.
Podsumowując ocenę stanu majątkowego organ egzekucyjny stwierdził, że skarżący nie posiada takich składników majątkowych, z których można prowadzić egzekucję. Ta ocena spowodowała umorzenie postępowania egzekucyjnego, ponieważ organ egzekucyjny doszedł do przekonania, że nie uzyska z egzekucji kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne.
Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że stan majątkowy skarżącego nie uległ istotnej poprawie. Powyższe znajduje potwierdzenie w fakcie przyznania skarżącym od stycznia 2018 r. dodatku mieszkaniowego. Na gruncie przepisów o prawie pomocy oznacza to, że skarżący nie jest w ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Ake.