Uzasadnienie
M. K wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2004r., I i II kwartał 2005r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 ppsa).
Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romanowska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2004, s. 189 - 190).
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, celowe jest zastosowanie powyższego unormowania. Przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się bowiem wszczęte postanowieniem NSA z dnia 5 kwietnia 2011r., I FSK 525/10, postępowanie w sprawie tego, czy art. 70 § 6 pkt 1 Op, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003r., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik nie jest informowany, do momentu uznania go za podejrzanego – jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Jak wynika z akt administracyjnych jedyną przyczyną zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2004r. i 2005r. było wszczęcie w dniu 3 listopada 2010r. postępowania karnego skarbowego. Rozstrzygnięcie przez TK wskazanego wyżej zagadnienia ma więc kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Bez znaczenia, w ocenie Sądu, jest przy tym okoliczność przedstawienia skarżącej w dniu 16 listopada 2010r. zarzutów w postępowaniu karnoskarbowym, wątpliwości co do konstytucyjności wskazanego przepisu wynikają bowiem nie tylko z faktu, iż strona nie jest zawiadamiana o wszczęciu tego postępowania, ale również z tego, iż przepis ten rodzi negatywne dla obywatela następstwa, nie przyznaje jednakże jakiegokolwiek środka prawnego, który mógłby służyć obywatelowi do obrony jego interesów, stwarzając tym samym organom podatkowym dużą swobodę w jego interpretacji; a ponadto ustawodawca różnicuje sytuację podatników ze względu na przesłankę powodującą zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia, co z kolei nie wynika z celu instytucji przedawnienia zobowiązań podatkowych ani nie jest uzasadnione wagą interesu, dla którego zróżnicowanie takie miałoby być wprowadzone.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o powołany wyżej art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 ppsa, orzekł jak w sentencji.
P.Z-C.