Uzasadnienie
Pismem z 28 grudnia 2017r. K. C. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok.
Pismem z 21 marca 2018r. podatnik zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z [...] r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie kwestionowanej decyzji będzie skutkować dla strony trudnymi do odwrócenia konsekwencjami, a także spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie strony kwota podatku (wraz z odsetkami) wynikająca z zaskarżonej decyzji znacznie przewyższa możliwości finansowe podatnika. Konieczność jej zapłaty spowoduje zakłócenia w funkcjonowaniu prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, utratę płynności finansowej oraz pozbawi go zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań, co zdaniem strony wyczerpuje znamiona trudnych do odwrócenia konsekwencji. W razie przymusowego wykonania decyzji podatnik nie będzie w stanie regulować bieżących zobowiązań, co w końcu doprowadzi do osiągnięcia stanu niewypłacalności i zagrożenia koniecznością ogłoszenia upadłości. Podatnik wskazał ponadto, że jego żona nie pracuje, przebywając na urlopie wychowawczym, a rodzina utrzymuje się z dochodów, jakie przynosi działalność gospodarcza prowadzona przez stronę. Wskazano, że miesięczne koszty utrzymania rodziny oraz gospodarstwa domowego są wysokie, dochodzą też do nich miesięczne zobowiązania wynikające z kredytów i leasingów oraz koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak na przykłada koszt wynajmu lokalu użytkowego, czy pensje pracowników.
Podatnik wskazał, że miesięczne koszty (poza związanymi z utrzymaniem domu i rodziny) kształtują się następująco: wynajem lokalu użytkowego w S.– 2456,89 zł netto, czynsz dotyczący lokalu w S. – ok. 500-550 zł brutto, energia elektryczna – 262,69 zł, koszty reklam – ok. 300 zł brutto, opłata za stanowisko handlowe w G.– 586,99 zł, ochrona stoiska – 61,50 zł brutto, pensja pracownika – 2100 zł brutto, składki na ubezpieczenia społeczne – 2500 zł, telefon służbowy ok. 163 zł, leasing busa wykorzystywanego do działalności – 2071,32 zł netto, leasing pojazdu Volkswagen Passat – 1822,23 zł netto, a ponadto kredyt w A. Bank – 2836 zł brutto i kredyt w B. Bank w wysokości 3150 zł.
Do wniosku dołączono także faktury potwierdzające powyższe wydatki oraz deklaracje PIT-36L oraz PIT/B za 2017 rok, z którym zdaniem strony wynika, że obecnie relacja kosztów do osiąganych przez stronę dochodów uniemożliwia wykonanie decyzji, ponieważ strona nie osiąga odpowiednio wysokich miesięcznych przychodów. Ponadto wskazano, że podatnik nie posiada również środków finansowych na rachunkach bieżących, czy też składników majątku (poza ½ udziału w nieruchomości gruntowej o pow. 3,997 ha położonej w A. Ł. oraz samochód), z których mogłaby zostać zaspokojona kwota zaległości wynikająca z zaskarżonej decyzji.
Podatnik oświadczył dodatkowo, że w porównaniu z 2016r. jego dochody spadły oraz zwrócił uwagę na problemy zdrowotne związane z uszkodzeniem nogi, co spowodowało konieczność wzięcia półrocznego zwolnienia, co obecnie uniemożliwia stronie pracę ze względu na poruszanie się o kulach.
Reasumując podatnik stwierdził, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jednoznacznie będzie skutkować ogromną szkodą powstałą w majątku podatnika, która nie będzie możliwa do naprawienia, a jej skutki niemożliwe do cofnięcia. Ponadto strona podkreśliła, że użyty w treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot "jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" oznacza, że wystarczy iż strona wskaże na niebezpieczeństwo, a więc stan, w którym istnieje możliwość zaistnienia niekorzystnych skutków, a nie pewność, że takie skutki zaistnieją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej w dalszej części rozważań "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04; z 3 lipca 2012 r., II OSK 1438/12). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).
Dokonując oceny opisanego powyżej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z punktu widzenia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz obciążającego stronę ciężaru ich wykazania, sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Okoliczności podniesione w złożonym wniosku nie dostarczyły bowiem dostatecznych przesłanek do uznania, że skarżący zasługuje na szczególną ochronę prawną przed negatywnymi konsekwencjami, które może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji.
Z załączonego do wniosku formularza rocznego zeznania podatkowego strony wynika w szczególności, że w 2017r. ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżący osiągnął przychód w wysokości 3.411.762,47 zł, zaś koszty jego uzyskania zamknęły się kwotą 3.331.856,91 zł, a dochód wyniósł 79.905,56 zł. Oprócz ww. zeznania podatkowego do wniosku dołączono kserokopie rachunków obciążających miesięcznie stronę w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto skarżący nie przedstawił jakichkolwiek innych dowodów, wskazujących, że sytuacja przedsiębiorstwa prowadzonego przez stronę uległa, czy też ulegnie znacznemu pogorszeniu.
W tym miejscu należy podkreślić, że zdolność finansową w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą obrazują uzyskiwane przychody, nie zaś dochód podatkowy wyliczony na użytek podatku dochodowego. Przy czym nawet sytuacja wykazania przez podatnika straty w prowadzonej działalności, nie byłaby okolicznością przesądzającą. Strata podatkowa, jak to wskazał NSA w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2014 r., II FZ 1741/14, jest bowiem nadwyżką kosztów nad przychodami w danym roku podatkowym i nie skutkuje utratą płynności finansowej, ani też nie oznacza braku środków finansowych (także postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., I FZ 327/13).
W analizowanej sprawie powołane przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania spornej decyzji okoliczności w postaci utraty płynności finansowej, a co za tym idzie osiągnięcia stanu niewypłacalności, a w konsekwencji możliwej konieczności zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej i ogłoszenia upadłości, mogą stanowić okoliczności wyczerpujące dyspozycje art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania przez stronę stosownym materiałem dowodowym możliwości ich zaistnienia. W rozstrzyganej sprawie konkretyzacji tych zagrożeń w materiale dowodowym zabrakło. Na stronie ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem do złożonego wniosku nie załączono żadnej dokumentacji, uprawdopodobniającej, że wykonanie decyzji miałoby skutkować koniecznością zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Przeciwnie z zestawienia nadesłanych przez stronę zeznań podatkowych za 2017r. oraz miesięcznych kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika w ocenie Sądu, że działalność gospodarcza strony nosi cechy stabilnej i przynoszącej regularny dochód. Z uwagi zatem na same rozmiary prowadzonej działalności trudno zgodzić się z podatnikiem, że konieczność zapłaty podatku spowoduje jej likwidację. Należy podkreślić, że zapłata podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem decyzji podatkowej. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zaś wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W ocenie sądu podatnik nie wykazał w swoim wniosku, że okoliczności takie mogą mieć miejsce.
Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
AKE.