Postanowienie WSA w Łodzi z 18 października 2006 r., I SA/Łd 910/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 18 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za maj i październik 2000 r. postanawia odrzucić skargę

Skład

Sędzia NSA Teresa Porczyńska przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 29 kwietnia 2006 r. uzupełnionym następnie pismem z dnia 17 maja 2006 r., M. M. wniósł skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu na zaległość podatkową spółki w podatku od towarów i usług za maj i październik 2001 r. oraz Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2001 r. W związku z wniesieniem skarg na odrębne decyzje jednym pismem, drugą ze skarg wyłączono do odrębnego rozpoznania (sygn. akt I SA/Łd 909/06).

Wraz ze skargą M. M. wniósł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wniosek Sąd uwzględnił postanowieniem z dnia 14 czerwca 2006r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 sierpnia 2006 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieuzupełnienie powyższego braku skargi w terminie skutkować będzie jej odrzuceniem. Skarżący nie uzupełnił braku skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.), Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy).

W myśl art. 215 § 1 cytowanej ustawy, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

Skarżącego wezwano do uzupełnienia braku skargi poprzez podanie wartości przedmiotu sporu. Niewątpliwie brak ten ma charakter braku formalnego.

Należy zauważyć, że w piśmie z dnia 17 maja 2006 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, M. M. wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia, jednakże była to wartość wspólna dla skarg na dwie decyzje. Stosownie do treści art. 57 § 3 ustawy, jeżeli w piśmie zaskarżono więcej niejeden akt lub czynność albo bezczynność, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Nie oznacza to jednak, że w takiej sytuacji obowiązkiem Sądu jest ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia dla rozdzielonych spraw. Zgodnie z powołanym wyżej art. 215 § 1 ustawy obowiązek ten spoczywa na skarżącym, a wcześniejsze, zbiorcze podanie wartości przedmiotu zaskarżenia należy uznać za nieprawidłowe i tym samym nieskuteczne.

Skarżący nie uzupełnił braku skargi, pomimo doręczenia mu z dniem 25 sierpnia 2006 r. wezwania do usunięcia braków skargi i upływu przepisanego terminu. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym i nie może być skracany ani przedłużany. Wezwanie doręczono w trybie zastępczym, o którym mowa 73 cytowanej ustawy. Uznać zatem należy, że wezwanie doręczono skutecznie skarżącemu pouczając o skutkach prawnych nieuzupełnienia braków skargi w terminie.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 z późń. zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu.