Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] K. L. zwrócił się do Urzędu Skarbowego Ł.-W. z wnioskiem o wypłatę odsetek od nadpłaty podatku dochodowego za 1996 r. w kwocie [...].
Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy Ł.-W. umorzył postępowanie w przedmiocie złożonego wniosku.
Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania podatnika decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Urząd Skarbowy Ł.-W. decyzją z dnia [...] określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za rok 1996 w kwocie [...] a Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 maja 2000 r. w sprawie I S.A./Łd 646-647/98 uchylił powyższą decyzję Izby Skarbowej w Ł. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] uchyliła w części decyzję Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] i obniżyła wysokość zobowiązania za 1996 r. do kwoty [...].
W wyniku tej decyzji Urząd Skarbowy Ł.-W. dokonał odpisu kwoty [...], którą zwrócono podatnikowi wraz z odsetkami w dniu [...].
Decyzja Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 9 października 2002 r. uchylił rozstrzygnięcie organu II instancji. W dalszym toku postępowania Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] uchyliła w całości decyzję organu I instancji z dnia [...]. W związku z uchyleniem w całości tej decyzji powstał stan prawny, jaki był przed wszczęciem postępowania podatkowego przez Urząd Skarbowy Ł.-W. a rozliczenie podatku dochodowego za 1996 r. następuje na podstawie złożonego przez podatnika rozliczenia rocznego PIT-30, gdzie wykazano kwotę podatku należnego w wysokości [...].
Wynikałoby z tego, iż wypłacona podatnikowi kwota nadpłaty w wysokości [...] jest nienależna i powinna zostać zwrócona Urzędowi Skarbowemu. Jednakże zobowiązanie podatkowe za 1996 r. uległo przedawnieniu i Urząd Skarbowy nie może domagać się zwrotu nienależnie wypłaconej nadpłaty. Również podatnik nie ma możliwości występowania do organów podatkowych z roszczeniami dotyczącymi zobowiązań podatkowych lub odsetek za zwłokę od wypłaconej nadpłaty.
W skardze do sądu administracyjnego K. L. wniósł o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. Skarżący podnosi zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, brak podstawy prawnej do stwierdzenia, że nie podlega oprocentowaniu nadpłata powstała w wyniku obniżenia przez organy skarbowe zobowiązania podatkowego oraz zarzut braku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów w odwołaniach od decyzji i składanych pismach.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] skarżący podtrzymał żądania skargi zarzucając organom podatkowym celowe działanie przeciągające sprawę stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 1996 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało ocenić, iż organy podatkowe zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do oprocentowania kwoty [...] jako nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. Jest poza sporem, że w złożonej deklaracji za 1996 r. podatnik wykazał kwotę podatku należnego w wysokości [...]. Zgodnie z art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W końcowym rezultacie taka decyzja nie została wydana w niniejszej sprawie. Po kolejnym wyroku NSA OZ w Łodzi z dnia 9 października 2002 r. w sprawie I S.A./Łd 2243-2244/00 Izba Skarbowa bowiem decyzją z dnia [...] uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok.
Decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i poza uchyleniem decyzji organu I instancji nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (lub umorzenia postępowania pierwszej instancji). Skarga podatnika na powyższą decyzję została jednak odrzucona postanowieniem sądu z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie I S.A./Łd 137-138/03. Ostatecznie więc z obrotu prawnego zostały wyeliminowane wszystkie decyzje w przedmiocie podatku dochodowego K. L. za 1996 r. Nie jest też sporne, że podatnik do dnia [...] nie złożył korekty pierwotnej deklaracji PIT-30 za 1996 r. W tej sytuacji organy podatkowe prawidłowo oceniły, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. i to zarówno na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) jak i na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.). W konsekwencji podatnik nie może też skutecznie domagać się oprocentowania nadpłaty.
Podatnik zdaje się reprezentować pogląd, że nadpłata powstała na skutek wydania wyroku NSA z dnia 9 października 2002 r. Jednakże w zeznaniu za 1996 r. podatnik wykazał kwotę podatku należnego w wysokości [...], ostatecznie uiścił z tego tytułu kwotę [...](na podstawie decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], która następnie została uchylona wyrokiem NSA z dnia 9 października 2002 r.), nie istnieje deklaracja ani decyzja, z której wynikać ma zobowiązanie podatkowe w niższej wysokości. Kwota uiszczonego przez skarżącego podatku nie mogła więc być uznana za kwotę nadpłaconych lub nienależnie uiszczonych podatków w rozumieniu art. 29 ust. 1 cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych w związku z art. 330 ustawy Ordynacja podatkowa. Nie może być bowiem uznany za nadpłacony czy nienależnie uiszczony podatek w kwocie zadeklarowanej przez podatnika w sytuacji, gdy w obrocie prawnym nie istnieją decyzje określające ten podatek w innej (niższej) wysokości.
Z powyższych przyczyn, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.
jz/ jz/