Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy Ł. - Ś. określił A Spółce z o.o. w likwidacji z siedzibą w Ł. wysokość straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że w deklaracji podatkowej CIT-8 za 1998 r., Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodu o kwotę 7.842,60 zł poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych na zakup usług hotelarskich, gastronomicznych oraz zakupu alkoholu i papierosów, w związku z pobytem w Polsce - członków zarządu Spółki z Niemiec.
Mając na uwadze dokonane ustalenia faktyczne, podkreślono, iż stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. nr 106, poz. 482 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 powołanej ustawy. Nie stanowią zatem kosztów poniesionych w celu osiągnięcia przychodu, koszty poniesione przez Spółkę na zakup usług gastronomicznych, alkoholu i papierosów dla niemieckich pracowników przebywających w Polsce.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona podnosząc zarzut naruszenia art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesionego zarzutu podkreśliła, że na pojęcie "pobytu" składają się zarówno koszty zakwaterowania jak i wyżywienia przebywających w Polsce pracowników. Wydatki poniesione na zakup usług gastronomicznych, alkoholu i papierosów są nierozerwalnie związane z kosztami pobytu i nie powinny być oceniane odrębnie, ponieważ stanowią element składowy wydatków poniesionych na rzecz członków zarządu Spółki, będących pracownikami świadczącymi pracę w Polsce.
Decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji, podtrzymując dotychczasową argumentację, Izba Skarbowa wskazała, że ocena związku, o którym stanowi przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od osób prawnych, a jaki zachodzi pomiędzy wykazanym wydatkiem a prowadzoną działalnością gospodarczą, opiera się na ustaleniach, czy poniesione wydatki przyczyniły się lub mogły się przyczynić do osiągnięcia przychodu. W rozpoznawanej sprawie natomiast jest bezsporne, że pracownicy niemieccy świadczyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pracę, otrzymując wynagrodzenie. Powołując się na ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zaakcentowano, że przebywający w Polsce pracownicy otrzymywali stałe wynagrodzenie, a wydatki poniesione na usługi gastronomiczne nie miały wpływu na zwiększenie lub umożliwienie osiągnięcia przychodu z prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.
Poniesione wydatki bowiem, stanowiące realizację osobistych potrzeb pracowników nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, nawet w sytuacji, gdy ponoszone są w trakcie wykonywania pracy na rzecz Spółki przez jej pracowników.
W skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca podtrzymała dotychczasowe argumenty oraz zarzut naruszenia art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa.
Zagadnieniem spornym występującym w rozpoznawanej sprawie, wpływającym na treść rozstrzygnięcia, jest możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżącą Spółkę na opłacenie usług gastronomicznych przebywających i świadczących pracę w Polsce - pracowników Spółki z Niemiec.
Odnosząc się do stwierdzeń i wyjaśnień przedstawionych zarówno w skardze, jak i w odpowiedzi na skargę, należy podnieść, że w rozpatrywanej sprawie, w której doszło do wydania zaskarżonej decyzji, zastosowanie znajdzie przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W myśl ogólnej klauzuli wynikającej z treści tego przepisu, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ustawy.
Z powyższego wynika więc, że o zakwalifikowaniu danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu decyduje poniesienie wydatku w celu uzyskania przychodu i niezakwalifikowanie wydatku do grupy wydatków nie uznanych za koszty uzyskania przychodu. Wykładnia gramatyczna użytego zaś przez ustawodawcę pojęcia "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" oznacza, że podatnik ma możliwość odliczania dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
Nie można przy tym nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, potwierdzających istnienie związku przyczynowego pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli dowodów w tym zakresie nie wskazał sam podatnik, a z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne; zob. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2001 r., I SA/Gd 45/99, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2001r., I SA/Łd 712/99, wyrok NSA z dnia 7 marca 2001r., III SA 64/00. Warunkiem odliczenia od osiągniętego przychodu poniesionych wydatków jest udokumentowanie faktu poniesienia wydatku w sposób nie budzący wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie poniesione przez skarżącą Spółkę wydatki na opłacenie usług gastronomicznych, udokumentowane kilkunastoma fakturami jako "usługi gastronomiczne" bez wskazania szczegółowej specyfikacji rodzaju poniesionych wydatków nie pozwalają określić istnienia bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy wykazanymi wydatkami a osiągniętym przychodem.
Podniesione w skardze argumenty i twierdzenia, że wydatki poniesione na opłacenie usług gastronomicznych były nierozerwalnie połączone z wydatkami poniesionymi na usługi hotelarskie przebywających w Polsce pracowników z Niemiec są niezasadne, ponieważ wydatki te zostały poniesione na zaspokojenie osobistych potrzeb pracowników Spółki świadczących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, za którą otrzymywali stałe wynagrodzenie.
Należy również zauważyć, że powołany w skardze wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2000 r., I SA/Gd 1963/97, odnosi się do innej sytuacji faktycznej niż występująca w rozpatrywanej sprawie; chodziło w nim o wydatki związane z poczęstunkami kontrahentów handlowych podatnika, a nie jego pracowników.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 2171 ze zm.) orzeczono jak sentencji.