Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z 18 października 2023 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z 18 lipca 2023 r. ustalającą K.J. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2023 r.
Z akt sprawy wynika, że K. J. w dniu 19 grudnia 2018 r. złożył w Urzędzie Gminy w M. informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego na 2018 rok. W informacji podatnik wykazał następujące dane dotyczące przedmiotów opodatkowania:
- - pozostałe grunty - 2.317,00 m2,
- - budynki pozostałe - 188,50 m2.
Z informacji o działce z dnia 20 marca 2023 r. wynika, iż działka nr ewid. [...] w obrębie [...] B., posiadająca powierzchnię 0,2317 ha, sklasyfikowana jest jako inne tereny zabudowane - Bi. Na nieruchomości znajduje się budynek magazynowy, jednokondygnacyjny, o powierzchni zabudowy 207 m2.
W odpowiedzi na wezwanie organu do przedłożenia wyjaśnień co do sposobu wykorzystywania działki nr [...] obręb B., podatnik wskazał, że została ona zakupiona jako obiekt prywatny i nie jest wykorzystywana do celów działalności gospodarczej. Ponadto nie jest prowadzona na jej terenie produkcja, sprzedaż, ani usługi odpłatne powiązane z działalnością gospodarczą. Według podatnika ilość zabezpieczonych na terenie pojazdów prywatnych może dawać złudny obraz prowadzenia komisowej ich sprzedaży. Jak wskazał K. J., również przejeżdżający, okoliczni mieszkańcy, zasugerowani ilością pojazdów, wielokrotnie dzwonili do niego z chęcią zakupu samochodu. Podatnik dodał, że w całym okresie posiadania obiektu na jego terenie były zaparkowane prywatne pojazdy jego i jego żony. Sytuacja związana z kradzieżami kół i katalizatorów w Łodzi zmusiła podatnika do przewiezienia kilkunastu innych pojazdów na teren posesji w B..
Zdaniem skarżącego posiadanie dużej ilości pojazdów (ok. 50 szt.) prywatnych na działce nr [...] w B. nie zmienia sposobu użytkowania tej działki, bowiem pozostaje ona w dalszym ciągu obiektem użytku prywatnego.
Dnia 13 czerwca 2023 r. przeprowadzono oględziny działki nr [...] obręb B.. W czasie oględzin dokonano następujących ustaleń faktycznych: na działce nr [...] obręb B. znajdowały się samochody osobowe, które zgodnie z wyjaśnieniem właściciela są prywatnymi samochodami (ok. 50 sztuk). Samochody rozproszone były po całej działce. Na działce znajduje się również budynek o pow. użytkowej 188,50 m2. Na powierzchni całego budynku znajdowały są opony, części samochodowe, części AGD, rower. Zgodnie z wyjaśnieniem właściciela są to przedmioty prywatne. Zgodnie z CEiDG K. J. - nazwa firmy "A.", ma aktywny status indywidualnej działalności gospodarczej.
W dniu 15 czerwca 2023 r. oraz 23 czerwca 2023 r., podatnik przesłał do organu pierwszej instancji e-mail z kartoteką środków trwałych oraz informacją, że żaden z wymienionych w ewidencji środków trwałych nie został pozostawiony na działce nr [...] obręb B.. Ponadto 9 lipca 2023 r. podatnik przesłał do organu informację, że na obecną chwilę żaden ze środków trwałych, będących w ewidencji środków trwałych działalności K. J., nie znajduje się na działce nr [...] obręb B..
Organ zauważył, że zgodnie z CEiDG "A." przeważająca działalność gospodarcza podmiotu to działalność związana z oceną ryzyka i szacowaniem poniesionych strat. Większość pozostałych PKD wyszczególnionych w CEiDG ma związek ze sprzedażą samochodów czy akcesoriów samochodowych. Organ zaznaczył przy tym, iż na całej działce nr [...] obręb B. znajduje się kilkadziesiąt samochodów, zaś w całym budynku przechowywane są akcesoria samochodowe, opony, części samochodowe. Organ zwrócił uwagę na fakt, że w dniu oględzin na przedmiotowej działce znajdował się samochód o nr rej. [...] wymieniony w ewidencji środków trwałych. Z powyższego organ wywiódł, że nieruchomość nr[...] obręb B., będąca własnością K. J., nie tylko jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, ale jest zajęta na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą.
W oparciu o powyższe, organ pierwszej instancji decyzją z 18 lipca 2023 r. ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2023 rok w kwocie 7.425,00 zł. Organ przyjął do opodatkowania:
- - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podstawa opodatkowania 188,50 m2, stawka podatku 25,50 zł/m2, podatek 4.806,75 zł;
- - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podstawa opodatkowania 2.317,00 m2 stawka podatku 1,13 zł/m2, podatek 2.618,21 zł.
Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i zarzuca jej naruszenie przepisów ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1452 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", w tym naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3, który został uznany za niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 stycznia 2021 r. sygn. akt SK 39/19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 401) z dniem 3 marca 2021 r.
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim w decyzji z 18 października 2023 r. podzieliło poczynione ustalenia zarówno co do przedmiotu opodatkowania, jak i zastosowanych stawek.
W ocenie organu odwoławczego, prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy uzasadniał twierdzenie, że działka nr [...] położona w B. oraz posadowiony na działce budynek związane są z prowadzeniem przez podatnika działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według podwyższonej stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ zauważył, że podatnik niewątpliwie w prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się m.in. sprzedażą samochodów i części samochodowych (na co wskazują symbole PKD dodatkowej działalności podane w rejestrze CEIDG). Nie budzi także zastrzeżeń, iż w dniu oględzin przeprowadzonych przez pracowników organu podatkowego (13 czerwca 2023 r.) na terenie działki nr [...] w B. znajdowało się 50 pojazdów (m.in. samochód o nr rej. [...] wykazany w ewidencji środków trwałych działalności "A." K. J.), a w budynku usytuowanym na działce znajdowały się części samochodowe.
Zdaniem podatnika samochody znajdujące się na działce nr [...] w B., to prywatne samochody jego i żony. Takie wyjaśnienia, zdaniem Kolegium, nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem posiadanie tak dużej ilości prywatnych pojazdów, w szczególności w kontekście profilu działalności gospodarczej podatnika wykazanego w CEIDG, jest pozbawione realności.
K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, w której, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego:
- a) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, a polegającą na przyjęciu przez organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą uzasadnia jej związek z prowadzoną działalnością gospodarczą,
- b) art. 1a ust. 1 pkt u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a poprzez błędne przyjęcie, iż Skarżący na terenie nieruchomości nr [...] obręb B. prowadzi działalność gospodarczą, oraz w konsekwencji niezasadne zastosowanie podwyższonej stawki opodatkowania, w sytuacji, w której przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana przez Skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej.
- 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji:
- a) art. 233 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.), dalej: o.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji w której decyzja ta została wydana z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania,
- b) art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej, w szczególności w zakresie przyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość jest wykorzystywana na cele prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej pomimo wykazania, że nieruchomość nie została nabyta na potrzeby działalności komercyjnej, nie znajduje się w wykazie środków trwałych, a tym samym nie służyła, nie służy ani w żadnym zakresie nie jest związana z prowadzoną przeze niego działalnością gospodarczą,
- c) art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 229 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w tym przeprowadzenia dowodów z dokumentacji od dostawcy energii i wody oraz z wywiadu środowiskowego i zeznań świadków (najbliższych sąsiadów), tym samym zaniechanie przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,
- d) 124 o.p. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy,
- e) art. 210 §1 pkt 6 o.p. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przedstawionych przez Skarżącego oraz niewyjaśnienie w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji podstawy prawnej,
- f) art. 121 § 1 o.p. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 21 lutego 2024 r. skarżący złożył wniosek dowodowy w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a., o przeprowadzenie dowodu z trzech dokumentów – kopii faktur za energię elektryczną i dowodów zapłaty za energię elektryczną na okoliczność wykazania, że na przedmiotowej nieruchomości nie prowadzi działalności gospodarczej.
Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) dalej: "p.u.s.a.". Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.
Rozważania merytoryczne poprzedzić należy również wyjaśnieniem, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 o.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 o.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 o.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 o.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.
W ocenie Sądu, w postępowaniu organów obu instancji nie sposób dopatrzyć się naruszenia przepisów procedury, na które wskazał podatnik. Okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem analizy organów, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.
Przystępując do kontroli merytorycznej sprecyzować należy, iż istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy w sposób zasadny opodatkowały podatkiem od nieruchomości według stawki obowiązującej dla przedsiębiorców należącą do podatnika działkę o nr ewid. [...] obręb B. oraz budynek znajdujący się na ww. nieruchomości gruntowej.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
- 1) grunty;
- 2) budynki lub ich części;
- 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy należało uwzględnić, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 (OTK-A 2021, nr 14) stwierdził, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP.
Jest to tzw. wyrok interpretacyjny, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w określonym jego rozumieniu. Z tezy omawianego wyroku w sposób jednoznaczny wynika, że jest on adresowany do wszystkich podatników będących przedsiębiorcami lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Stanowisko prezentowane w wyroku TK z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, dotyczy zatem zarówno osób fizycznych, jak i osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych posiadających w świetle art. 3 ust. 1 u.p.o.l. status podatnika podatku od nieruchomości.
W cytowanym wyroku Trybunał wyraził pogląd, że "przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji".
Skoro zatem, zgodnie z wiążącą dyrektywą interpretacyjną nakreśloną przez Trybunał Konstytucyjny, posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nie może stanowić jedynego kryterium decydującego o możliwości uwzględnienia stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., zasadniczego znaczenia nabiera odpowiedź na pytanie, od spełnienia jakich dodatkowych wymogów uzależnione jest zastosowanie ww. przepisów.
Zwrócić także należy uwagę, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, iż "(...) Artykuł 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej."
W tej sytuacji nie powinna budzić wątpliwości teza, że okoliczność, iż nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka, w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością gospodarczą. W odniesieniu do takich nieruchomości (gruntów, budynków, budowli służących innym celom niż gospodarcze, jeżeli takowe są wykonywane przez podatnika) sytuacja prawnopodatkowa podatnika-przedsiębiorcy jest identyczna jak osoby niebędącej przedsiębiorcą.
W powyższym kontekście pojawiło się pytanie o to, w jaki sposób dokonywać oceny, czy dana nieruchomość należąca do podatnika może być uznana za nieruchomość związaną z działalnością gospodarczą. Odpowiedzi na postawione wyżej pytanie udzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, wskazując, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:
- 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności, gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
- 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
- 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:
- - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., albo:
- - mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Użyty natomiast w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej.
Wypada przy tym zaakcentować, że oceniając istnienie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej należy wziąć pod uwagę status podatnika i charakter jego działalności. Jest to szczególnie widoczne w przypadku osób fizycznych, u których obok sfery związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, w każdym przypadku można wyróżnić także sferę prywatną. Nieruchomość posiadana przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną, nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli można ją powiązać wyłącznie z jego sferą prywatną.
Związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcie (gruntu) na prowadzenie działalności gospodarczej", którym prawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i c u.p.o.l. O ile zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej można uznać za równoznaczne z jej związaniem z działalnością gospodarczą, o tyle związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą nie jest konieczne jej faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 1560/22).
Odnosząc te ogólne uwagi do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że stan faktyczny ustalony w toku prowadzonego postępowania podatkowego, a następnie przyjęty przez organy obu instancji za podstawę orzekania, jest zupełny i stanowi wystarczającą podstawę rozstrzygnięcia zasadniczego problemu spornego. Ponadto, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że oba organy wykazały w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotowa nieruchomość ma związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.
Z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy wynika, że K. J. (właściciel nieruchomości) jest przedsiębiorcą, co potwierdzają dane ujawnione w CEIDG (dane dostępne na stronie: https://prod.ceidg.gov.pl). Prowadzi on od dnia 15 listopada 2007 r. jednoosobową działalności gospodarczą pod nazwą "A.". Przeważającą formą działalności jest działalność związaną z oceną ryzyka i szacowaniem poniesionych strat (PKD 66.21.Z.). Ponadto, jako dodatkową działalność, wskazano m.in. wynajem i dzierżawę samochodów osobowych i furgonetek (PKD 77.11.Z.), sprzedaż detaliczną części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKD 45.32.Z.), sprzedaż hurtową i detaliczną pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKD 45.19.Z.), sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek (PKD 45.11.Z.). Stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej przez K. J., wg bazy CEIDG, jest ul. [...], Ł..
Nie jest również sporne, że w dniu oględzin przeprowadzonych przez pracowników organu podatkowego (13 czerwca 2023 r.) na terenie działki nr [...] w B. znajdowało się 50 pojazdów, a w budynku usytuowanym na działce (według wpisu do ewidencji budynków będącego budynkiem magazynowym) znajdowały się części samochodowe.
W ocenie Sądu powyższe ustalenia były wystarczające dla stwierdzenia zaistnienia związku przedmiotowej nieruchomości z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, w rozumieniu nadanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19.
Zamierzonego przez skarżącego skutku, zdaniem Sądu, nie mógł przy tym odnieść zarzut nieprzeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w tym przeprowadzenia dowodów z dokumentacji od dostawcy energii i wody oraz z wywiadu środowiskowego i zeznań świadków (najbliższych sąsiadów), tym samym zaniechanie przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Opisane przez skarżącego czynności miałyby doprowadzić do ustalenia, że nie prowadzi on na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej. Tymczasem, o czym była mowa powyżej, dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą nie jest konieczne jej faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej, a jedynie potencjalne wykorzystywanie tej nieruchomości w działalności gospodarczej podatnika, co w niniejszej sprawie zostało wykazane.
Końcowo, odnosząc się do sformułowanego na rozprawie w dniu 21 lutego 2024 r. wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów wyjaśnić należy, że na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Z regulacji tej wynika więc, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest jedynie uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi Strona skarżąca się nie zgadza (por. prawomocny wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 maja 2018 r., II SA/Ke 249/18, Lex nr 2510570 oraz wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, Lex 558886). W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dokonuje się bowiem ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom.
Tymczasem – na co wskazuje sam autor wniosku - załączone dokumenty miałyby służyć wykazaniu na przedmiotowej nieruchomości skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej. Wobec powyższego w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że przeprowadzenie wnioskowanego dowodu wykraczałoby poza dyspozycję art. 106 § 3 p.p.s.a.
Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, organy słusznie wywiodły, że ustalone w niniejszej sprawie okoliczności faktyczne uprawniały do stwierdzenia, że przedmiotowa działka oraz posadowiony na niej budynek spełniają warunki uznania za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według podwyższonej stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
AKE.