Postanowienie WSA w Łodzi z 10 września 2010 r., I SA/Łd 920/10

Sąd

Dnia 10 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 10 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przesłanek do uwzględnienia ponaglenia postanawia: odrzucić skargę.

Skład

Sędzia NSA Bogusław Klimowicz

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T., działając na podstawie art. 141 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; w skrócie "O.p."), stwierdziło brak przesłanek do uwzględnienia ponaglenia złożonego przez Z. G. w sprawie zwrotu nadpłaty podatków za lata 2004-2009.

Na powyższe postanowienie Z. G. wniósł skargę do tutejszego Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu.

Katalog aktów i czynności objętych kontrolą sądowoadministracyjną zawarty jest w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."). Odnośnie postanowień przepis ten w pkt 2 i 3 stanowi, że zaskarżeniu do sądu podlegają wyłącznie trzy grupy aktów tego rodzaju:

1. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym kończące to postępowanie oraz
3. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym rozstrzygające sprawę co do istoty.

Zaskarżone postanowienie bez wątpienia nie należy do pierwszej z wymienionych kategorii, bowiem w myśl z art. 236 § 1 O.p. na postanowienie wydane w toku postępowania podatkowego służy zażalenie jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Przedmiotem skargi wywiedzionej w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane przez organ na podstawie art. 141 § 2 O.p. W postanowieniu tym organ stwierdził brak przesłanek do uwzględnienia ponaglenia. W doktrynie przyjmuje się, że niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcie kwestii takiego ponaglenia jest negatywne, czy też pozytywne, właściwą formą jest postanowienie, na które nie służy zażalenie (zob. Komentarz do art. 141 O.p., [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2009, wyd. III). Doręczając kwestionowane obecnie postanowienie organ prawidłowo zatem pouczył skarżącego o jego niezaskarżalności.

Badając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie należy również zaznaczyć, że postanowienie wydane w przedmiocie ponaglenia nie jest również aktem kończącym postępowanie. Postanowienie to dotyczy jedynie tzw. kwestii wpadkowej (incydentalnej), tj. bezczynności organu, wynikłej w toku postępowania, którego przedmiotem w tej sprawie jest kwestia zwrotu nadpłaty. Analizowane postanowienie nie jest też aktem rozstrzygającym o meritum sprawy, gdyż merytoryczne załatwienie sprawy nastąpi w formie decyzji.

Ponieważ z wyżej wskazanych względów skarga jest niedopuszczalna, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.

J.Z.