Uzasadnienie
A. K. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku którą orzeczono o jego odpowiedzialności, jako byłego członka za zaległości podatkowe A. spółki z o.o. z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2012 roku. Do skargi załączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadnił wyrządzeniem znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, związanych z jego stanem zdrowia, wymagającym stosowania drogich leków. Dodał, że jedynym źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka obciążona kosztami komorniczymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie skarżący złożył jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że w jego ocenie, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, które związane jest z jego stanem zdrowia, wymagającym stosowania drogich leków, przy czym jedynym źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka obciążona kosztami komorniczymi. Skarżący nie przedstawił jednak informacji, jakichkolwiek dokumentów czy materiałów na to, w jaki sposób, w jego przypadku, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jego sytuacji finansowej.
W ocenie sądu, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy jest ono zasadne, a twierdzenia te powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej.
Dokonując zatem oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy wskazać, że w sprawie orzeczono o wysokości zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako byłego członka zarządu, za zaległości podatkowe spółki wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego. Jednak z akt sprawy nie wynika jaka jest sytuacja materialna skarżącego, co uniemożliwia zweryfikowanie, czy ta sytuacja finansowa wyklucza zdolność wykonania decyzji. Zatem w ocenie sądu, oznacza to, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie przez niego spornej decyzji wiąże się z ryzykiem powstania trudnych do odwrócenia skutków. Sama wysokość należności nie stanowi dostatecznego argumentu uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Niewątpliwie przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, to jednak wywieranie skutków finansowych jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy jednak zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.
Także fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. To w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem skarżący ograniczył się do ogólnych stwierdzeń, które nie odnoszą się rzeczowo do jego indywidualnej sytuacji materialnej.
W konsekwencji powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
AKE.