Uzasadnienie
I SA/Łd 947/05
W dniu 2 sierpnia 2004 r. funkcjonariusz z Komisariatu Policji w K. nad [...] wydał dyspozycję usunięcia samochodu osobowego marki Mazda 626 o numerze rej. [...] z terenu tymczasowego parkingu zorganizowanego w trakcie koncertu [...] i umieszczenia tego pojazdu na parkingu strzeżonym. O fakcie tym Komendant Komisariatu Policji powiadomił następnie Starostę Powiatowego w [...] wskazując, że w/w pojazd został porzucony w stanie uszkodzonym ale nie jest pojazdem kradzionym. Poinformował też, że Policja ustaliła, iż właścicielem samochodu jest M.C. zamieszkały w Ł., jednak nie przebywa on obecnie w miejscu zamieszkania i nie jest znane jego miejsce pobytu.
W dniu 15 listopada 2004 r. po ustaleniu miejsca pobytu M.C. policja powiadomiła go o przyczynach umieszczenia pojazdu na parkingu, o obowiązku jego niezwłocznego odbioru oraz o tym, że nie odebranie pojazdu w ciągu sześciu miesięcy od dnia usunięcia spowoduje uznanie pojazdu za porzucony z zamiarem wyzbycia się, a w takim wypadku pojazd przejdzie na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa. W oświadczeniu podpisanym wtedy przez M.C. wskazano, że pojazd został usunięty w trybie art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W dniu 1 marca 2005 r. Komendant Komisariatu Policji w K. nad [...] poinformował Urząd Miasta i Gminy w tym mieście, że zgodnie z art. 50a w/w ustawy upłynął ustawowy termin sześciu miesięcy od dnia zabezpieczenia pojazdu. Właściciel samochodu przebywający czasowo w ośrodku [...] został o tym powiadomiony lecz do tej pory pojazdu nie odebrał. W związku z tym organ gminy powinien podjąć dalsze czynności wynikające z ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W odpowiedzi na to pismo Burmistrz Miasta K. stwierdził, że nie jest organem właściwym do podejmowania dalszych czynności w sprawie tego pojazdu. Skoro samochód został usunięty z tymczasowego parkingu w trybie art. 130a ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i nie odebrany przez właściciela, to z mocy prawa przeszedł na rzecz Skarbu Państwa, a zatem stosowne deklaratoryjne orzeczenie powinien wydać naczelnik urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania właściciela pojazdu.
Komendant Komisariatu nie zgadzając się ze stanowiskiem Burmistrza stwierdził, że podstawą usunięcia pojazdu z parkingu tymczasowego był jednak art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym i ponownie przesłał całą dokumentację sprawy do Urzędu Miasta i Gminy w K. nad [...].
Pismem z dnia 7 kwietnia 2005 r. Burmistrz K. przesłał pismo Komendanta Policji wraz z aktami sprawy Urzędowi Skarbowemu Ł. – W. stwierdzając, że przedmiotowy pojazd przeszedł na własność Skarbu Państwa.
Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. W. powołując się m. in. na art. 65 § 1 kpa uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę według właściwości rzeczowej do Urzędu Miasta w K. nad [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że przedmiotowy pojazd został usunięty w trybie art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a więc skutkiem nie odebrania rzeczy przez właściciela jest przejście pojazdu na własność gminy, o czym winna orzec rada gminy.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Burmistrz K. argumentując, że pojazd przeszedł jednak na własność Skarbu Państwa, o czym powinien orzec naczelnik urzędu skarbowego.
Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie podzielając stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego.
W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Burmistrz K. zarzucił naruszenie art. 130a ust. 10 i art. 50a ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym.
Sąd zważył, co następuje
Przede wszystkim należy zauważyć, że w sprawie niniejszej doszło w istocie do negatywnego sporu kompetencyjnego między organem jednostki samorządu terytorialnego, a organem administracji rządowej, bowiem ani Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W., ani organ Gminy K. nad [...] nie uznały się za właściwe rzeczowo do wydania orzeczenia o przejęciu odpowiednio na rzecz Skarbu Państwa lub na własność Gminy K. przedmiotowego samochodu osobowego. Właściwym trybem postępowania w razie zaistnienia takiej sytuacji jest tryb przewidziany w art. 22 kpa. Stosownie do treści § 2 tego przepisu spór kompetencyjny między organem jednostki samorządu terytorialnego a organem administracji rządowej rozstrzyga sąd administracyjny. Z wnioskiem o rozstrzygniecie sporu mógł wystąpić każdy z tych organów. Stosownie do art. 4 oraz art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w skrócie ustawy o ppsa, rozstrzyganie takich sporów należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelnik Urzędu Skarbowego uznając się niewłaściwym w sprawie i wydając stosowne postanowienie nie powinien pouczać organu gminy o przysługującym prawie do wniesienia zażalenia. Na postanowienie w sprawie przekazania sprawy organowi właściwemu służy zażalenia stronie ale nie organowi, któremu sprawa została przekazana. Jest tak dlatego, gdyż dla tego "drugiego" organu administracji przewidziana została inna droga postępowania – możliwość wystąpienia z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Z tego też względu należy uznać, że organowi gminy nie służy w tej sprawie prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. Stosownie do art. 50 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, oraz w pewnym zakresie organizacja społeczna.
Organ administracji, który uznaje się również za niewłaściwy w przekazanej mu sprawie nie jest podmiotem, który ma interes prawny we wniesieniu skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 65 § 1 kpa. Takim podmiotem jest osoba, które ma utracić prawo własności pojazdu.
Stosownie do art. 50 § 2 ustawy ppsa uprawnionym do wniesienia skargi może być również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z żadnego jednak przepisu nie wynika aby takie prawo zostało przyznane organowi administracji, któremu inny organ przekazał sprawę na skutek uznania swej niewłaściwości. Organowi takiemu, w tym wypadku właściwemu organowi Gminy K. służy natomiast prawo do wniesienia wniosku o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego (art. 63 i art. 64 ustawy o ppsa).
Z powyższych względów należało uznać, że wniesienie skargi przez Burmistrza K., w tym wypadku przez podmiot nieuprawniony, jest niedopuszczalne i dlatego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy o ppsa. W ocenie Sądu rozstrzygniecie kwestii dopuszczalności skargi wyprzedzało badanie zgodności z prawem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].