Uzasadnienie
I S.A./Łd 95/03
Urząd Skarbowy w G. kolejną decyzją /pierwsza decyzja tego organu z dn. [...] została uchylona do ponownego rozpoznania w wyniku odwołania strony/ z dn. [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy m.in. art.207, art. 21 par.1 i 3, art. 53 ustawy z dn. 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ oraz art. 10 ust.2 ustawy z dn.8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ określił dla spółki cywilnej A w G., prowadzonej przez T. i A. K. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2000r. w wysokości 6.882zł, zaległość podatkową z powyższego tytułu w wysokości 13.366zł wraz z naliczeniem należnych odsetek za zwłokę /w tym od kwoty 6.484zł od dnia dokonania zwrotu tej kwoty przez Urząd/.
W motywach wydanej decyzji organ orzekający powołując się na ustalenia przeprowadzonej kontroli dokumentacji podatkowej podał, że spółka w korekcie deklaracji rozliczeniowej podatku VAT za miesiąc maj 2000r. bezpodstawnie wykazała sprzedaż netto w kwocie 64.116 zł, podatek VAT w kwocie 4.499 zł, podczas, gdy z ewidencji sprzedaży i dowodów źródłowych wynika sprzedaż netto w wysokości 255.057 zł, a podatek VAT w wysokości 17.854 zł, tj. w takiej samej wysokości, jaka wynikała z pierwotnie złożonej deklaracji rozliczeniowej. Organ w szczególności powołał się na dane o wielkości sprzedaży spółki wynikające z paragonów kasy fiskalnej oraz z sporządzonego przez samą spółkę raportu fiskalnego okresowego za maj 2000r., z których wynika sprzedaż netto w wysokości 212.162,62 zł /pozostała kwota sprzedaży wynika z faktur VAT/. Organ podniósł, że powołanie się spółki na dokonaniu błędnego wpisu do kasy fiskalnej sprzedaży na kwotę 190.941zł nie znajduje żadnego potwierdzenia w dokonanych ustaleniach kontrolnych, a również złożone przez spółkę wyjaśnienia dotyczące tej okoliczności zawierają wiele sprzeczności i nie są wiarygodne. Stwierdzono, że w przedłożonym w trakcie kontroli zeszycie korekt znajduje się zapis, że do kasy fiskalnej pomyłkowo wpisano kwotę brutto 227.014 zł, a w korekcie deklaracji rozliczeniowej podano, że błędny zapis dotyczył wpisu do kasy fiskalnej kwoty sprzedaży netto 190.941 zł i podatku VAT - 13.366 zł tj. brutto kwoty 204.307 zł. Podniesiono także, że w deklaracjach na zaliczkę miesięczną za maj 2000r. wspólnicy spółki początkowo wykazali przychód spółki bez uwzględnienia ewentualnego zawyżenia sprzedaży, a następnie dokonywali kilkakrotnie korekt swoich deklaracji. Do ostatniej korekty deklaracji PIT-5 za maj 2000r. podatnicy dołączyli wyjaśnienie, że korekta dotyczy paragonu fiskalnego z dn.13.05.2000r., do którego wpisano zawyżoną sprzedaż blisko 14.600 szt. bliżej nie określonego towaru w cenie po 14 zł, jednakże z dokonanej przez organ analizy wszystkich ogółem 8 szt. paragonów fiskalnych z dn.13.05.2000r. wynika, iż żaden z paragonów nie zawiera towarów w ilości i cenie wskazanej w informacji podatników. Organ podkreślił, że w toku dwukrotnego rozpatrywania sprawy spółka była wielokrotnie wzywana do przedstawienia dowodu, na podstawie którego możliwe byłoby skorygowanie danych wynikających z ewidencji sprzedaży prowadzonej przy zastosowaniu kasy fiskalnej, jednakże wspólnicy spółki nie przedstawili żadnych dokumentów potwierdzających wystąpienie różnicy w wielkości sprzedaży za maj 2000r..
W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik wspólników spółki A wnosząc o jej uchylenie zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem art. 122 Ordynacji podatkowej. Strona podniosła, że stanowisko Urzędu Skarbowego opiera się na dowolnej interpretacji stanu faktycznego sprawy i sprowadza się do stwierdzenia, iż brak jest możliwości skorygowania pomyłki wpisu do kasy fiskalnej. Zdaniem strony złożona przez spółkę korekta deklaracji rozliczeniowej wraz z adnotacją o korekcie złożoną przez wspólnika na wydruku ewidencji sprzedaży powinna stanowić wystarczającą podstawę do przyjęcia skorygowanej wielkości sprzedaży.
Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymała w mocy zaskarżona decyzję organu pierwszej instancji podzielając jego stanowisko, iż dokonana przez spółkę korekta deklaracji rozliczeniowej za maj 2000r. nie znajduje wystarczającego uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a w szczególności w ewidencji sprzedaży spółki oraz dokumentach źródłowych /paragonach fiskalnych/. Podniesiono, że podatnik mimo wielokrotnych wezwań Urzędu Skarbowego nie przedstawił żadnych dowodów na zaistnienie błędu w wydruku kasy fiskalnej, a złożone przez wspólników spółki wyjaśnienia odnośnie dokonanej korekty są wzajemnie sprzeczne i nie mogą zostać uznane za wiarygodne. Stwierdzono, że przy dokonywaniu korekty wcześniejszego rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług za maj 2000 r. obowiązkiem podatnika było przedstawienie odpowiednich i wiarygodnych dowodów potwierdzających wystąpienie ewentualnej omyłki.
W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego krótkiej i lakonicznej skardze, pełnomocnik wspólników spółki A wnosząc o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w Ł. zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem art. 122 Ordynacji podatkowej. Stwierdzono, że zgodnie z wyjaśnieniami podatnika w tej sprawie przyczyną korekty deklaracji było wprowadzenie do kasy fiskalnej przez osobę obsługującą ją wpisu z jedną "jedynką" za dużo, co spowodowało dalsze konsekwencje.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa Ł. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, stając się na podstawie art. 97 par.1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1271/ właściwym do rozpatrzenia niniejszej skargi, zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie oceny całości zebranego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego nie można podzielić zarzutów strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja Izby Skarbowej w Ł. została wydana z naruszeniem wskazanego w skardze art. 122 ustawy z dn. 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./.
Z ustalonego w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego wynika, że spółka cywilna A w dn. 20.06.2000 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym w G. deklarację rozliczeniową VAT-7 za miesiąc maj 2000r., w której wykazała sprzedaż o ogólnej wartości netto 255.057 zł, podatek VAT w kwocie 17.854 zł, /w tym kwotę 212.162,62 zł i podatek VAT w kwocie 14.851,38 zł, wynikające ze sprzedaży przy wykorzystaniu kasy fiskalnej/, które to wielkości były zgodne z prowadzoną ewidencją sprzedaży. Następnie spółka złożyła deklaracje korygujące pierwotne rozliczenie zmniejszając ogólną sprzedaż netto do kwoty 64.116 zł oraz podatek VAT do kwoty 4.488 zł, a w oparciu o powyższą korektę Urząd Skarbowy dokonał zwrotu na rachunek bankowy spółki wynikającą z korekty kwotę 6.484 zł. Jednakże w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej odnośnie zasadności dokonanej korekty stwierdzono, że nie znajduje ona odzwierciedlenia w ewidencji sprzedaży, jak również w dokumentach źródłowych posiadanych przez spółkę. Z pisemnej informacji spółki z dn.30.06. 2000r. /k-27 akt administracyjnych/ wynika, że przedmiotowa korekta była skutkiem błędnego wpisu do kasy fiskalnej kwoty sprzedaży w ogólnej wysokości 204.307 zł, natomiast w znajdującym się w spółce zeszycie korekt określono jako błędnie wpisaną kwotę ogółem 227.014 zł. Do dokonanej przez wspólników spółki korekty pierwotnej deklaracji PIT-5 w zakresie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj 2000r. załączono jedynie ogólnikowe wyjaśnienie, iż korekta dotyczy paragonu fiskalnego z dn.13.05.2000r., w którym zapisano sprzedaż 16.215 szt. bliżej nie określonego towaru po 14 zł zamiast 1.622 szt. po 14 zł. jednak również przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające organów podatkowych nie potwierdziło wystąpienia tego rodzaju sytuacji. Organy podatkowe dokonały szczegółowej analizy wszystkich znajdujących się w spółce paragonów fiskalnych, dotyczących sprzedaży w miesiącu maju, a w szczególności z dn.13.05.2000r. i żaden z 8 szt. paragonów sprzedaży z tej daty nie zawiera ilości sztuk sprzedanego towaru podana w informacji wspólników, a również z podsumowania sprzedaży za cały miesiąc nie wynika wskazana w informacji ilość towaru wymagająca korekty tj. 16.215 sztuk towaru po 14 zł. Zresztą sama spółka sporządziła na koniec maja 2000r. raport okresowy /podsumowanie sprzedaży za pomocą kasy fiskalnej/, z którego wynika ogólna sprzedaż w wysokości brutto 227.014 zł. Taka kwota sprzedaży spółki za rozpatrywany okres podatkowy znajduje pełne odzwierciedlenie w znajdujących się w aktach sprawy /k-11 do 15 akt podatkowych/ kserokopii wszystkich paragonów fiskalnych z tego okresu. Skarżący ani w toku postępowania podatkowego /mimo dwukrotnego rozpatrywania sprawy przez organy obu instancji/ ani też w skardze nie powołują się na żaden konkretny i wiarygodny dowód potwierdzający, iż istotnie doszło do błędnego zaksięgowania sprzedaży w kasie fiskalnej. W tych warunkach należy uznać, iż zaskarżona decyzja Izby Skarbowej w Ł. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa, a w szczególności wymienionego w skardze art. 122 Ordynacji podatkowej, w związku z czym Sąd na podstawie art.151 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ orzekł, jak w sentencji.