Postanowienie WSA w Łodzi z 16 lutego 2006 r., I SA/Łd 95/06

Sąd

Dnia 16 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w (odzi w Wydziale I

Rozpoznanie

w dniu 16 lutego 2006 roku na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.

Skład

Sędzia NSA Arkadiusz Cudak przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], Nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego M. W. z tytułu nieuregulowanych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, Zakład Ubezpieczeń Społecznych złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi domagając się jego uchylenia.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej podał, iż działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].

W piśmie z dnia 8 lutego 2006r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych złożył oświadczenie, iż z uwagi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], Nr [...] uwzględniające skargę w całości, cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Artykuł 161 § 1 pkt 1 – 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego (...), gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna.

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wydanym na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie własne z dnia [...] wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji z dnia [...].

Uprawnienia organu dokonującego autokontroli po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na jego działanie lub bezczynność są określone w art. 54 § 3 p.p.s.a. i stanowią samoistną podstawę postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej w ramach tej procedury oraz stosowania zróżnicowanych form rozstrzygnięć uwzględniających skargę.

Przepis ten nie określa wprawdzie jakiego rodzaju uprawnienia do orzekania ma organ administracji publicznej w odniesieniu do własnego, zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiąc jedynie, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Unormowanie to nie stwarza jednak dowolności dla organu w zakresie wyboru form rozstrzygnięcia sprawy i pozostaje w ścisłym związku ze skargą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Odnosząc przedstawione wyżej uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skoro zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wszczętego z inicjatywy skarżącego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, skarga strony została uwzględniona w całości przez organ administracji w trybie autokontroli i z tego też względu orzekanie przez Sąd o jego legalności stało się zbędne, a postępowanie sądowe bezprzedmiotowe.

Z przyczyn wyżej przedstawionych oraz z mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. i 160 p.p.s.a., orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.