Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] nr [...], wydaną wobec B. W., w sprawie uchylenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z [...] Prezydent Miasta K. wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za nieruchomość położoną w K. przy ul. [...] za 2011 r. Jako podstawę wznowienia postępowania powołano przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Ordynacja podatkowa"), bowiem w ocenie organu podatkowego wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który decyzję wydał, to jest dane dotyczące istnienia powierzchni użytkowej i przeznaczenia budynków oraz gruntu podatniczki.
W uchylonej decyzji za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto powierzchnię 0,2670 ha użytków rolnych, a podatkiem od nieruchomości 140 m2, powierzchni budynków mieszkalnych i 2.061 m2 powierzchni gruntów pozostałych.
Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynikało, że na nieruchomości podatniczki znajduje się dwukondygnacyjny budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 109 m2 (rok zakończenia budowy 1996), jednokondygnacyjny budynek inny niemieszkalny o powierzchni zabudowy 115 m2 (rok zakończenia budowy 1996), jednokondygnacyjny budynek inny niemieszkalny o powierzchni zabudowy 99 m2 (rok zakończenia budowy1996), jednokondygnacyjny budynek inny niemieszkalny o powierzchni zabudowy 350 m2 (rok zakończenia budowy 1996).
W wyniku wezwania organu podatkowego podatniczka zadeklarowała do opodatkowania: 218 m2 powierzchni budynków mieszkalnych, 79 m2, 92 m2 i 310 m2 powierzchni budynków innych niż mieszkalne, 250 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie podatniczka przedstawiła umowę użyczenia zawartą pomiędzy z mężem (J. W.), z której wynikało, że plac o powierzchni 250 m2 wykorzystywany jest do celów działalności gospodarczej (skup butelek), a także poinformowała, że inne budynki niemieszkalne wykorzystywane są do celów rolniczych. Mąż podatniczki prowadził zarejestrowaną działalność gospodarczą oraz posiadał gospodarstwo rolne.
Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków działka nr 27/3 obejmuje 2464 m2 terenów mieszkaniowych i 2267 m2 gruntów ornych, działka nr 27/10 obejmuje 170 m2 sklasyfikowanych jako droga, natomiast działka nr 27/9 sklasyfikowana została jako teren mieszkaniowy o powierzchni 1933 m2 oraz grunty orne 2671 m2. Z kolei budynki o powierzchni 79 m2, 92 m2 i 310 m2 sklasyfikowano jako inne budynki niemieszkalne, co oznacza, że nie są budynkami w gospodarstwie rolnym i nie są przeznaczone do produkcji rolniczej.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Prezydent Miasta K., wspomnianą na wstępie decyzją z [...] uchylił, wcześniej wydane, własne decyzje [...] i [...] i ustalił nową kwotę podatku w wysokości 4.073 zł.
Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W ocenie organu odwoławczego, wbrew intencjom strony skarżącej, w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do zastosowania wobec budynków położonych na nieruchomości podatniczki, zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej "u.p.o.l."). Podstawową przesłanką zastosowania tego zwolnienia było położenie budynków na gruntach gospodarstw rolnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej "u.p.r.") za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.
Tymczasem działki będące w posiadaniu podatniczki nie przekraczały normy obszarowej określonej w art. 2 ust. 1 u.p.r., bowiem ich łączna powierzchni wynosiła 0,4774 ha. W konsekwencji, skoro wspomniane budynki nie były położone na gruncie gospodarstwa rolnego, nie można było uznać, że korzystały ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l.
W odniesieniu do gruntu o powierzchni 250 m2, na którym prowadzona była działalność gospodarcza (skup butelek), organ odwoławczy, powołując się na uregulowanie zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., objął ten grunt podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla gruntów wykorzystywanych w działalności gospodarczej.
W dalszej części uzasadnienia SKO powołując się na art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: "P.g.k.") podkreśliło znaczenie, dla wymiaru podatków, danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Ustalając podatek organ podatkowy wziął pod uwagę dane wynikające z tej ewidencji, z uwzględnieniem zmian z 14 marca i 1 września 2011 r. oraz podane powierzchnie użytkowe poszczególnych budynków.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez B. W., która wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając rażące naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
(1) art. 233 Ordynacji podatkowej, polegające na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, mimo oczywistej sprzeczności tej decyzji z istniejącym stanem faktycznym;
(2) art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego i przeprowadzenie dowodów, o które wnioskowała skarżąca.
Zdaniem skarżącej organy podatkowe bezzasadnie przyjęły, że zarówno opodatkowane budynki, jak i grunt były związane z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza. Tymczasem działka nr 27/3, na której znajduje się budynek mieszkalny oraz trzy budynki gospodarcze były i są nadal wykorzystywane do działalności rolniczej. Budynki te położone są na terenie gospodarstwa rolnego, służyły i nadal służą wyłącznie działalności rolniczej i zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. powinny być zwolnione od podatku od nieruchomości. Skarżąca zauważyła, że oprócz przedmiotowych gruntów w K., razem z mężem jest właścicielem gospodarstwa rolnego położonego w W. o powierzchni 1,10 ha. Gospodarstwo to było prowadzone w sposób ciągły od samego początku i razem z gruntami i budynkami położonymi w K. przy ul. [...] stanowi jedną, zorganizowaną całość.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawę wymiaru podatków oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 P.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2012 r., II FSK 2511/10, LEX nr 1216646).
Skoro dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków, to a contrario należy przyjąć, że dane te stanowią podstawę do stosowania zwolnień od podatku, jeśli zwolnienie zależy od danych objętych ewidencją gruntów (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 marca 2012 r., III SA/Po 945/11, LEX nr 1139359).
Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r., I SA/Ke 411/11 LEX nr 1125394).
Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
W sytuacji gdy istnieją aktualne dane z ewidencji gruntów i budynków, wnioskowany przez skarżącą dowód z przesłuchania świadka na okoliczność czy określone nieruchomości stanowią gospodarstwo rolne, nie może mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Jak wynika z decyzji pierwszej instancji (s.
2) na podstawie zawiadomienia z dnia 1 września 2011 r. w ewidencji gruntów i budynków doprowadzono do zgodności stanu prawnego ze stanem faktycznym oraz wprowadzono podział działki nr 27/3 o pow. 4731 m2 (sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe o pow. 2464 m2 i grunty orne o pow. 2267 m2) na działkę nr 27/10 o pow. 170 m2 sklasyfikowanej jako droga oraz działkę nr 27/9 sklasyfikowaną jako teren mieszkaniowy o pow. 1933 m2 oraz grunty orne o pow. 2671 m2.
Na 3 stronie odpowiedzi na skargę, Kolegium zasadnie podnosi, że budynki skarżącej oznaczone jako 27/3;2, 27/3;3 i 27/3;4 (o funkcji inne) położone są na obszarze oznaczonym 6-7087/B (tereny mieszkaniowe).
Kolegium trafnie wskazuje (s. 3 zaskarżonej decyzji), że aby skorzystać z możliwości zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do budynków gospodarczych, muszą być one położone na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne. Wynika to jednoznacznie z treści art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem zwalnia się z podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.
Definicja gospodarstwa rolnego zawarta jest w art. 2 ust. 1 u.p.r. Za gospodarstwo rolne uznaje się obszar gruntów rolnych o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu podatnika.
Z przepisu tego wynika, że aby określone grunty można było uznać za gospodarstwo rolne, ważne jest nie tylko spełnienie wymogu normy obszarowej przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, ale również konieczne jest zakwalifikowanie tych gruntów (w ewidencji gruntów i budynków) do gruntów rolnych. Skoro zatem budynki skarżącej stoją na gruntach mieszkaniowych, a nie rolnych, to nawet w sytuacji gdyby suma powierzchni gruntów będących w posiadaniu skarżącej spełniała warunek normy obszarowej, nie jest możliwe zastosowanie zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l.
W myśl art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Na podstawie tego przepisu nie jest zatem możliwe wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntu skarżącej o powierzchni 250 m2 (nawet jeżeli jest to grunt rolny), na którym prowadzona była działalność gospodarcza (skup butelek). Na 3 stronie odpowiedzi na skargę Kolegium zasadnie podnosi, że częstotliwość wykonywania działalności gospodarczej (w tym przypadku raz w tygodniu) nie ma tu żadnego znaczenia.
Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.
M.S.