Uzasadnienie
E. M. wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości uwzględnienia w zeznaniu rocznym straty po zmarłej wspólniczce.
Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie w trybie awizo w dniu 24 marca 2015 r.
Następnie wnioskodawczyni w dniu 27 marca 2015 r. złożyła wniosek o przesłanie uwierzytelnionej kopii interpretacji, którą ostatecznie otrzymała w dniu 4 maja 2015 r.
W dniu 15 maja 2015 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wnioskodawczyni złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Mając to na uwadze, w piśmie z dnia 12 czerwca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. poinformował wnioskodawczynię o braku podstaw prawnych do rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, bowiem czynności tej dokonano z naruszeniem terminu zakreślonego w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
W dniu 14 lipca 2015 r. E. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. interpretację indywidualną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a., stanowi, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść jedynie po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).
Z treści powołanych wyżej unormowań wynika, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, a więc m.in. na interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno zostać wniesione w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności.
Jednocześnie z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wywieść należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone po upływie wskazanego w tym przepisie terminu 14 dni jest niedopuszczalne, a zatem wezwanie takie należy uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ wskazanego wyżej 14 – dniowego terminu wyłącza zatem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 820/14, postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1325/14, postanowienie NSA z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1301/14, opubl. na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, właśnie taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Strona upatrując początku biegu terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w dniu uzyskania przez nią kompletnej kopii interpretacji zdaje się bowiem nie zauważać doniosłego prawnie skutku doręczenia tego rozstrzygnięcia wywodzonego z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa.
W tym miejscu przypomnieć należy, że na mocy powołanego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
- 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
- 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1).
Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. (§ 1 a).
Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).
W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że w sytuacji, gdy stosownie do art. 150 Ordynacji podatkowej nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze faktyczne wydanie pisma nie może być uznane, jako doręczenie prawne. Doręczenie pisma w toku postępowania administracyjnego może nastąpić tylko raz, zważywszy, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie prawem przepisanej, a nie z faktycznym otrzymaniem tego pisma (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2556/11, LEX nr 1370477).
Z przedstawionych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca uchybiła 14-dniowemu terminowi do wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, którego bieg rozpoczął się 24 marca 2015 r. i zakończył 7 kwietnia 2015 r. Złożone przez stronę w dniu 15 maja 2015 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotknięte było zatem wadą uchybienia temu terminowi. Powyższe skutkuje uznaniem, że strona nie wyczerpała wskazanego w art. 52 § 1 i § 3 p.p.s.a. trybu zaskarżenia interpretacji indywidualnej do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu sąd wydał w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Ake.