Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Skarbowy Ł. – W. określił J. M. zobowiązanie podatkowe powstałe w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2002 roku w kwocie 9.449,00 zł. W wyniku przeprowadzonej w dniu 25 września 2002r. kontroli podatkowej stwierdzono, iż w prowadzonej przez podatnika ewidencji sprzedaży została ujęta faktura VAT nr [...] wystawiona w dniu [...], a która nie została wykazana i rozliczona w deklaracji podatkowej VAT – 7 za miesiąc czerwiec 2002 roku.
W wyniku ponownie przeprowadzonej kontroli podatkowej i stwierdzonych kolejnych nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2002 roku, na podstawie postanowienia z dnia [...] wznowiono postępowanie podatkowe. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. uchylił decyzję Urzędu Skarbowego Ł. – W. z dnia [...] i określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2002r. w kwocie 19.354,00 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W wyniku ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, decyzją z dnia z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. stwierdził brak przesłanek do wznowienia postępowania i orzekł o umorzeniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...], przez co pozostawiona została w obrocie prawnym decyzję Urzędu Skarbowego Ł. – W. z dnia [...]
W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wnosząc o jej uchylenie podniósł, iż przyczyną powstałych zaległości podatkowych była błędna informacja, jaką uzyskał od pracownika Urzędu Skarbowego.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], z powodu zaś stwierdzenia nieistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Urzędu Skarbowego Ł. – W. z dnia [...] W uzasadnieniu decyzji podniósł, że stosownie do treści art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jeżeli jednak po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części.
Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w odwołaniu zaakcentowano, iż brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na fakt uzyskania od pracownika Urzędu Skarbowego błędnej informacji, że w przypadku nie uzyskania dochodu przez podatnika nie jest konieczne składanie deklaracji podatkowej VAT-7.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego po przywróceniu terminu do złożenia prawidłowej deklaracji podatkowej VAT-7.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Charakterystycznym elementem rozpatrzonej sprawy jest to, iż w toku prowadzonego postępowania dopuszczono się błędu w postaci wydania decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego w sytuacji, gdy zachodziła konieczność odmówienia uchylenia pozostającej w obrocie prawnym, ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia [...] O błędzie tym, naprawionym zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], przesądził zapewne fakt uruchomienia postępowania wznowieniowego z u r z ę d u. Problem - w ocenie Sądu - tkwi w tym, iż od dotkniętej błędem decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania wniesiono odwołanie formułując w nim zarzuty, które mogłyby być rozpatrzone wyłącznie w ramach zwykłego postępowania instancyjnego. Jak trafnie przyjął Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., nie mieszczą się one w żadnej z przesłanek ujętych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.
Zakładając nawet, że we wszczętym z urzędu postępowaniu wznowieniowym może dojść do sformułowania – na etapie postępowania odwoławczego - żądania strony uchylenia decyzji ostatecznej, trzeba uznać, że w rozważonym przypadku nie dawało ono podstawy dla podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Sam skarżący nie potrafił wskazać, jakiego rodzaju kwalifikowana wada procesowa uzasadniałaby uchylenie ostatecznej decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2002 r. Odniesienie się przez Sąd do żądania "ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego" i przywrócenie terminu do złożenia deklaracji podatkowej wykracza poza zakres kognicji Sądu (nie mieści się w granicach przedmiotowych rozpoznanej sprawy).
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, a wręcz przeciwnie - eliminuje błąd, którego dopuścił się organ pierwszej instancji, na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.