Uzasadnienie
Adwokat A. P., działając w imieniu A. N., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r., zarzucając tej decyzji naruszenie prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r., poprzez ograniczenie prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 ppsa). Stosownie do przepisu art. 131 ppsa postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romanowska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 189 - 190).
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, celowe jest zawieszenie postępowania, przedmiotem sporu w tej sprawie jest bowiem wyłaniające się na gruncie art. 88 ust. 3a pakt 1 lit.a) ustawy o podatku od towarów i usług zagadnienie prawne, czy podatnik posiada uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez podmiot nie będący zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, oraz czy przepis ten nie pozostaje w sprzeczności z prawem wspólnotowym, a mianowicie z art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej. Zagadnienie to wymaga rozstrzygnięcia kwestii, czy Polska z momencie przystępowania do UE posiadała uprawnienie do wprowadzenia wynikającego z powołanego art. 88 ust. 3a pakt 1 lit.a) ograniczenia prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez podmiot nieuprawniony w świetle obowiązującego w dacie wstępowania do UE przepisu art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy 77/3888/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej.
Kwestia ta zaś stała się przedmiotem pytania prejudycjalnego zadanego przez NSA postanowieniem z dnia 14 lipca 2009r., I FSK 748/08. Udzielenie przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości odpowiedzi na to pytanie w bezpośredni sposób wpłynie na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, zostanie bowiem przesądzona ogólna zasada co do zgodności polskiej regulacji prawnej z prawem wspólnotowym.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.
t.n.