Uzasadnienie
Decyzją z [...]. Wójt Gminy K. ustalił K. M. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w kwocie 13 zł wskazując, że opodatkowaniu podlegają grunty rolne o pow. 0,12 ha i las o pow. 0,32 ha położone we wsi R. Jako adresatów powyższej decyzji wskazano również spadkobierców T. N. oraz W. S. W uzasadnieniu decyzji podano, że wysokość podatku została ustalona na podstawie złożonych informacji oraz danych z ewidencji gruntów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania K. M. zaskarżoną decyzją z [...]. uchyliło w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że w oświadczeniach złożonych do organu podatkowego pod odpowiedzialnością karną zarówno K. M., jak i W. S. podali, że są samoistnymi posiadaczami działek o powierzchni 0,44 ha położonych w R. W. S. wskazał, że działki te były wcześniej w samoistnym posiadaniu jego babci W. S., zmarłej 21 maja 2014 r., K. M. wskazała, że działki te "figurowały" wcześniej na zmarłego T. N., jako posiadacza samoistnego.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m. in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych. Organ pierwszej instancji nie załączył wypisu z ewidencji gruntów i budynków, a w piśmie sporządzonym w trybie art. 227 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wskazał, że w ewidencji gruntów i budynków jako posiadacz samoistny spornych działek wpisany jest T. N. zmarły 16 kwietnia 1972 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. oceniło, że organ podatkowy I instancji prowadząc postępowanie w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego naruszył przepisy art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej ograniczając się wyłącznie do oświadczeń K. M. i W. S. o posiadaniu samoistnym spornego gruntu oraz do złożonych przez nich informacji podatkowych. Zebrany materiał dowodowy nie został poddany weryfikacji pod względem jego zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym. T. N. zmarły w 1972 r. nie może być stroną w sprawie. Organ nie wyjaśnił też, czy sporne działki wchodziły w skład gospodarstwa rolnego skarżącej. K. M. w latach 1978-2008 była właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 7,69 ha położonego w R., nie ustalono, kto jest właścicielem tego gospodarstwa po roku 2008. Wyjaśnienia wymaga też kwestia, kto jest faktycznym posiadaczem samoistnym spornych działek, gdyż zarówno K. M., jak i W. S. określają siebie jako posiadaczy samoistnych. Organ I instancji nie ustalił rzeczywistego stanu posiadania spornych działek i w konsekwencji naruszył też art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję K. M. podniosła, że ziemię i las nabyła od T. N. Gmina w K. popełniła dużo błędów, nie zapisała lasu na skarżącą, a kazała jej płacić ubezpieczenia i podatki. Działka W. S. graniczyła z działką N., ale została przepisana wnuczce. Skarżąca wnosi o wpisanie jej jako właścicielki spornych gruntów i zwrot pieniędzy płaconych za N. i W. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;
Skarga nie jest zasadna.
Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchylając decyzję Wójta Gminy K. trafnie wskazało, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w zasadzie w całości. W szczególności bliższego wyjaśnienia wymaga treść zapisów znajdujących się w ewidencji gruntów, odnosząca się do spornych działek. Przed wydaniem decyzji niezbędne jeż też ustalenie, kto jest posiadaczem samoistnym gruntów, a także prawidłowe określenie stron postępowania. Niewątpliwie stroną postępowania nie może być osoba zmarła (T. N.), nieprawidłowo też organ I instancji jako uczestników postępowania wskazał spadkobierców T.N., bez określenia, jakie osoby są tymi spadkobiercami. W zaskarżonej decyzji wskazano, jakie okoliczności należy zbadać przy ponownym rozpoznaniu sprawy, a stwierdzone uchybienia obligowały organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Zaskarżona decyzja dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. Sąd nie jest wprawdzie związany zarzutami i wnioskami skargi, ale zakres jego kognicji jest wyznaczony przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z tych przyczyn poza zakresem właściwości sądu pozostają kwestie odnoszące się do uiszczania opłat i podatków za lata wcześniejsze. Organem właściwym w zakresie dotyczącym prowadzenia ewidencji gruntów jest natomiast S. W. Mając powyższe na uwadze, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 oraz art. 250 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.
dc.