Uzasadnienie
Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., w wysokości 27.008 zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, w wysokości 36.010 zł.
W skardze prócz żądania uchylenia decyzji organów podatkowych obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając ów wniosek strona podniosła, że wyegzekwowanie zobowiązania na obecnym etapie postępowania spowoduje, że skarżący utraci płynność finansową, czego następstwem będą poważne kłopoty finansowe. Powyższa okoliczność przy uwzględnieniu wagi naruszeń przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania spowoduje, że ewentualny następczy zwrot nałożonej kary, w przypadku uwzględnienia skargi nie naprawi wyrządzonej skarżącemu szkody. Obciążenie kwotą 27.008 zł spowoduje, że skarżący utraci środki finansowe niezbędne do utrzymania.
Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1706/13, zgodnie z którym przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wykonanie decyzji, skutkujące zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej - co w rezultacie sprowadza się do utraty źródła utrzymania - stanowi spełnienie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Art. 61 § 3 p.p.s.a. nie łączy wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jedynie z osobą skarżącego – tym samym zasadne jest rozpatrzenie rezultatów niewstrzymania wykonania decyzji w nawiązaniu do osób zatrudnionych w zakładzie produkcyjnym skarżącego.
W dniu 31 sierpnia 2015 r. skarżący nadesłał pismo uzupełniające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, którego treść stanowi powtórzenie treści wniosku zawartego w skardze. Do pisma załączono zeznania podatkowe PIT-36 za lata 2011-2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 P.p.s.a.).
Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Treść przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę, we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca podniosła, że w wyniku wykonania decyzji utraci płynność finansową, czego następstwem będą poważne kłopoty finansowe. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej gdyby sąd uwzględnił skargę, to zwrot wyegzekwowanej należności podatkowej, nie naprawi już wyrządzonej szkody. Skarżący oświadczył, że wyegzekwowanie kwoty 27.008 zł spowoduje, że zostanie pozbawiony środków utrzymania.
Z nadesłanych zeznań podatkowych PIT-36 wynika, że w roku 2011 skarżący uzyskał przychód w wysokości 125.989 zł i poniósł stratę w wysokości 38.093 zł, w roku 2012 r. uzyskał przychód w wysokości 138.394 zł i poniósł stratę w wysokości 17.129 zł, w roku 2013 uzyskał przychód w wysokości 160.038 zł i uzyskał dochód w wysokości 11.041 zł, natomiast w roku 2014 uzyskał przychód w wysokości 143.725 i dochód w wysokości 6.148 zł.
Analiza uzasadnienia wniosku doprowadziła sąd do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wykazał, że wyegzekwowanie tej kwoty spowoduje, że skarżący utraci płynność finansową oraz zostanie pozbawiony środków do życia. Wniosek skarżącego opiera się na twierdzeniach skarżącego, które nie zostały poparte dowodami, które umożliwiłyby sądowi weryfikację, czy owe twierdzenia są uzasadnione.
Z uzasadnienia wniosku nie wynika, jaka jest wysokość wydatków, które ponosi skarżący ani jakie są to wydatki. W szczególności czy, skarżący ponosi jakieś znaczące wydatki na leczenie, a w związku z tym egzekucja należności podatkowej może spowodować przerwanie leczenia i trudne do odwrócenia skutki. Z wniosku nie wynika, czy skarżący posiada na utrzymaniu rodziną i jakie są koszty jej utrzymania.
Wnioskodawca nie poparł żadnymi konkretnymi informacjami twierdzenia, iż egzekucja zaległości podatkowej spowoduje utratę płynności finansowej.
Porównanie wartości przychodów i dochodów z lat 2011-2014 z wysokością zobowiązania podatkowego orzeczonego zaskarżoną decyzją 27.008 zł, nie potwierdza, że istnieje niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej.
Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
Ake.