Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną w części decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...].
Pismem z dnia 15 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Lublinie z dnia 17 kwietnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Ochrona tymczasowa strony przyznana na jej wniosek w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu obejmuje jedynie fragment postępowania przed sądem administracyjnym do momentu merytorycznego rozpoznaniem głównego żądania skarżącego. Sąd traci możliwość orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie. Dopuszczalne pozostaje jedynie złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wraz ze skargą kasacyjną. Może on być merytorycznie rozpoznany w przypadku skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji po wydaniu przez sąd wyroku oddalającego skargę. Wniosek skarżącego nie został jednak wniesiony wraz ze skargą kasacyjną. W takiej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należy uznać za przedwczesny, a w konsekwencji za niedopuszczalny.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.