Uzasadnienie
W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania "decyzji w całości przez wzgląd na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718) - dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wprawdzie skarżący formułując rozpoznawany wniosek zwrócił się o "wstrzymanie wykonania decyzji". Jednakże biorąc pod uwagę treść skargi oraz działanie przez skarżącego samodzielnie, tj. bez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd przyjmuje, iż wniosek dotyczy zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej.
W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76).
W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie uznające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Nie rodzi również po stronie adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania - węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II GZ 46/08 i z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FZ 699/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1326/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 393/12).
Z powyższego wynika, że postanowienie objęte rozpoznawanym wnioskiem należy do tej kategorii aktów administracyjnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu ich wykonania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia za niezasadny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.