Uzasadnienie
Zgodnie z prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. II FZ 891/15 na skarżącym spoczywał obowiązek zapłaty wpisu sądowego od pisma z dnia 10 września 2015 r., jako skargi.
W piśmie tym skarżący wyraźnie nie zgodził się z ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2015 r. dotyczącym zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Pomimo prawomocnego postanowienia NSA i stosownego wezwania do uiszczenia wpisu do pisma wszczynającego postępowanie sądowe (wezwanie zostało doręczone do rąk dorosłego domownika w dniu 15 stycznia 2016 r. - k. 29 akt), skarżący, w zakreślonym terminie, nie uiścił wymaganego wpisu sądowego.
W związku z tym, na mocy art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 - p.p.s.a.), skargę z dnia 10 września 2015 r. należało odrzucić.
Podkreślić trzeba, że NSA w motywach postanowienia w sprawie sygn. II FZ 891/15 jednoznacznie wyjaśnił skarżącemu w nin. sprawie, że "pismo strony z dnia 10 września 2015 r. zatytułowane "Sprzeciw" potraktowane zostało jako skarga na postanowienie SKO z dnia [...] r. W postanowieniu tym strona została pouczona o możliwości wniesienia skargi do WSA za pośrednictwem organu. Pismo złożone zostało w terminie do złożenia skargi. Ponadto o kwalifikacji wniesionego przez stronę pisma decyduje jego treść, a nie tytuł."
W świetle powyższego przekonanie skarżącego, że złożył sprzeciw, nie zaś skargę, nie zwalniało go od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego.
Wymaga odnotowania, że skarżący konsekwentnie twierdząc, że nie złożył skargi tylko sprzeciw, jednocześnie oczekuje od sądu dalszych czynności w sprawie, o czym świadczy stała korespondencja kierowana do sądu oraz do NSA i zawarte w niej wnioski.
Wobec powyższego, w odniesieniu do pisma skarżącego z dnia 10 września 2015 r., należało zastosować art. 220 § 3 p.p.s.a.